De onmacht van een schrijver

In de film weet ik het vaak al te voorspellen.
De schijnbaar kleine aanleiding die leidt naar de alles veranderende plottwist.
Die ene blik, interactie, of handeling die ervoor zorgt dat het treintje richting een happy end in beweging komt. Het hoofdpersonage komt tot een besef, de stukjes vallen op hun plek en het verhaal kan niet anders dan afsluiten met een mooie eindscène. Strikje eromheen en klaar.
Soms hang ik als een helikopter boven mijn eigen leven, probeer ik in alle warrigheid een rode draad te ontdekken. Iedere keer raak ik met mezelf in de knoop.
Ik voorzie kleine, schijnbaar onbenullige dingen van commentaar, beoordeel ze als de voorbode die ervoor zal zorgen dat ons verhaal van ongewenste kinderloosheid eindelijk eindigt met een baby.

Natuurlijk werd ik deze keer ongesteld, na onze reis in Indonesië moest mijn lijf eerst landen, eerst alle emotie en gebeurtenissen verwerken en dan zal ik volgende maand vast…
Als ik deze maand zwanger word, ben ik uitgerekend rond mijn verjaardag. Als ik 33 word op de 22ste, dan zal het kindje komen.
Logisch dat ik nu niet zwanger ben, ik ben ook veel te gestrest na zo’n hectisch jaar. Volgend jaar wordt vast anders..
Kerskindjes, lentebaby’s, zomerkinderen of een baby in de herfst.
In mijn scenario’s heb ik ze allemaal gehad. Ging ik zwanger op vakantie, werd ik zwanger op vakantie, of deden we nog even een laatste trip naar zee voordat de kleine zou komen.
Dit zou de verandering zijn van ons verhaal, ik wist het zeker.
Ik moest eerst even ontgiften, een nieuwe baan, een emotionele horde over, een trauma verwerken, gezonder eten, lichamelijk in balans komen, geestelijk in balans komen, spiritueel in balans komen, de hele balansbullshit loslaten en ‘gewoon leven.’
Hij moest eerst meer balans op zijn werk, deze levensles onder de knie krijgen, meer sporten, meer energie, meer daadkracht, of juist meer rust.
We moesten eerst nog aan onze relatie werken, de tuin doen, naar zijn familie, naar mijn familie, een retraite, meer ruimte in ons leven, meer bewustzijn, minder bewustzijn.
We vinken alle puntjes af, werken alle lijstjes door, zoeken naar nieuwe doelen, taken of voorwaarden om aan te voldoen. 
Alles voor een plottwist, maar ons verhaal blijft onveranderd.

Wij zijn 93 maanden en meer dan honderd scenario’s verder.
De baby’s die tegelijkertijd met mijn kinderwens werden geboren, gaan naar school en halen hun zwemdiploma’s. Complete gezinnen zijn er in die tijd gevormd, complete huwelijken en relaties zijn gestrand.
Een streepje, blijft een streepje.
Waar eerst hoop en wanhoop was, is er nu niets.
De scenario’s sterven langzaam uit, mijn helikopter blijft steeds vaker aan de grond staan.
De Grote Leegte die op me af denderde als ik dacht aan een later met z’n tweeën, verandert steeds meer in De Grote Opluchting.
Geen hoop, geen testen, geen scenario’s, geen kinderen.
Gewoon dit, gewoon wij.
Genieten van elkaar, onze relatie, onze vrijheid en onze levensstijl.
Verdiept en verbonden door het verdriet dat er nog steeds doorheen golft, dat er altijd doorheen zal golven. Soms kabbelend, soms heftig als een tsunami.

Nou, als dit geen voorbode is van een plottwist, dan weet ik het ook niet meer.

(Visited 62 times, 2 visits today)

Eén gedachte over “De onmacht van een schrijver”

  1. Weer mooi geschreven lieve Aca. Wat heeft het leven allemaal in petto voor ons…Ik heb een dochter, gekregen op m’n 34ste, zelf voor gekozen omdat mijn toenmalige wederhelft pas rond z’n 40ste vader wilde worden. Wilde feesten eerst…geen verantwoording voor een kindje dragen…Ik stopte gewoon met de pil en werd na anderhalf zwanger. De test deed ik onromantisch in m’n uppie op de badkamer, hij had teveel gedronken en sliep. Toen ze 1 jaar was gingen we uit elkaar, hij dronk nog steeds té veel. Hij houdt zielsveel van haar en is apetrots. Ik hoop al heel lang dat ik een andere leukerd tegenkom. Die er voor mij is. Robin vliegt uit, heeft al 3 jaar verkering, studeert, doet haar eigen ding. Maar ik had het me niet anders kunnen voorstellen. Zij en ik 17 jaar met z’n tweetjes geweest. Het liep zo. En zonder die leukerd ben ik toch best gelukkig met m’n leventje. Ik gun het jullie ook. Heel erg! Een kindje. En zo leven we allemaal ons leven. En de dingen overkomen ons, of juist niet. Ben maar wel heel trots op wat je allemaal doet, je bent zo gegroeid! En fijn dat je een lieverd aan jouw zijde hebt. Het lijkt me emotioneel heel zwaar. Ik kijk naar programma’s op tv over mensen met een grote kinderwens. Ik geef de hoop niet op voor jullie. Denk nog altijd dat ik op en dag een bijzondere aankondiging zal zien op jouw pagina….Dikke kus 😘

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.