Hoe pak ik rust?

rest

Rust. Het fladdert als een ongrijpbaar vlindertje dwars door al mijn chaotische gedachten heen. Na een periode van ziek zijn, drukte op werk en privé en alle lieve, overweldigende reacties op Simpelsap is rust precies wat ik nodig heb.
Natuurlijk komt Miss Perfectionist meteen in opstand.
Rust komt na hard werken en gezien ik (vandaag) nog niets gepubliceerd heb, heb ik het niet ‘verdiend’.
Ideeën spoken door mijn hoofd, kriebelen in mijn vingers en staan te trappelen om losgelaten te worden op papier.
Toch lukt het niet.

Vijf minuten geleden viel het kwartje pas. Ik hoef geen rust te verdienen, maar kan het mezelf gewoon geven!
Eventjes niet bloggen, maar lekker ontspannen, inspiratie opdoen en straks weer met een vrij en en blij gevoel lekker achter de laptop.

Ik ga ervan genieten, tot gauw!
X

 

Guess who’s back?

Guess who's back?Ik heb er een haat/liefde verhouding mee. Facebook. Enerzijds is het een ideaal middel om contact te houden met vrienden en familie in het buitenland en handig om evenementen in te organiseren. Anderzijds voelde ik me vaak overspoeld door alle informatie en ergerde ik me groen en geel aan de ongenuanceerde kreten die de wereld in geslingerd werden.
Contacten werden oppervlakkiger, er werd soms informatie óver mij gedeeld door anderen terwijl ik daar zelf geen behoefte aan had en de opmerking “Oh ja, dat zag ik al op je Facebook”  hoorde ik steeds vaker. Het irriteerde me en ik besloot het helemaal anders te doen. Na een periode van afbouwen koos ik ervoor om Facebook definitief gedag te zeggen.

Offline is the new luxury

Het was even wennen, maar al gauw wou ik niets anders meer.
In de periode dat we intensief bezig waren met Simpelsapjes brouwen, was offline zijn heel fijn. Geen zwangerschapsaankondigingen of babynieuws, geen mijlpalen van alle kinderen in onze omgeving, geen hartverscheurende verhalen van lotgenoten.
Maatschappelijke discussies trokken aan me voorbij, geen win-actie SPAM of kettingbrieven meer en geen discussies op mijn tijdlijn omdat mensen elkaar verkeerd hadden begrepen.
Wat een rust!

Miss Ego en haar passie voor Principes

De keuze om de Facebookdeur achter me  dicht te gooien voelde reuze minimalistisch. Het oppoetsen van mijn virtuele schone schijn is niet meer aan mij besteed, ik heb andere prioriteiten!
Ze kan er wat van hoor, Miss Ego. Nog nagloeiend van het dappere besluit om Facebook gedag te zeggen, verkondigde ze met rode wangen dat “zij kiest voor echtheid”.  Wat anderen deden moesten zij zelf weten, maar dit was háár keuze.
Lange tijd heb ik geloofd dat de principes de basis waren van je karakter. Door duidelijke keuzes te maken en hieraan vast te blijven houden, was je integer, betrouwbaar en oprecht.
Die vasthoudendheid bracht me al eerder in de problemen, toen ik na de zoveelste ravijnrenstunt de afgrond in stuiterde.

Over de datum
In het moeizame traject omhoog leerde ik dat er niets zo veranderlijk is als de mens. “Je waait met alle winden mee. Het lijkt wel alsof jij geen eigen mening hebt omdat je zo graag aardig gevonden wil worden.”  Ik hoor het haar nog zeggen. Mijn  oud-leidinggevende vond dat ik duidelijker moest zijn in mijn meningen en principes.
Miss Ego was diep gekrenkt, maar ik wist wel beter.
Ik groei elke dag een beetje, soms in een duidelijke lijn omhoog, soms alle kanten op. Mijn hoofd en hart neem ik daarin mee . Dat betekent dat bepaalde principes hun houdbaarheidsdatum verliezen.
Ik hou van schrijven, bloggen en van Simpelsap en deel dit graag met anderen.
Waarom dan niet via Facebook?
Klik hier om me te volgen. Alvast bedankt!

Twee kamertjes geluk; thuiskomen bij mezelf

Een kamertje (1)Met ontwikkeling van hoofd en hart probeer ik mijn leven zo simpel en sappig mogelijk te houden.
Er is alleen één speler die ik steeds vergeet en buitensluit; mijn buik.

Van rommelschuur..
Sinds ik me kan herinneren is die regio vooral in gebruik als rommelschuur. Schimmen uit mijn jeugd, schaamte en verdriet werden zorgvuldig weggemoffeld. In de verste hoeken hielden zich de donkerste herinneringen schuil.  Uit het oog, uit het hart, maar nog steeds zwaar op de maag.
Ik regelde vele opbergsystemen om alle beschikbare ruimte zo efficiënt mogelijk te vullen.
Maar vol is vol.
De hoogspanning op mijn verwachtingen zorgde voor kortsluiting in mijn hoofd en de rommelschuur puilde uit zijn voegen. Steeds vaker kreeg ik last van buikpijn en kramp. Toen later de Endobitch ook nog om de hoek kwam kijken, was het tijd om in actie te komen.
Ik dook de schuur in, deed het licht aan en haalde de bezem door mijn angsten en schaamte. Het was tijd om los te laten, monsters te temmen en ruimte te maken.
Stapje voor stapje won ik terrein.
De engste monsters vertrokken, de donkerste hoekjes werden lichter.

… naar kweekvijver
Lang heb ik niet kunnen genieten van mijn succes. Het opruimen van mijn rommelschuur veranderde geleidelijk in het ombouwen tot kweekvijver. We wilden Simpelsapjes! Aangezien dit niet vanzelf ging, werden er professionele hulptroepen ingeschakeld. Ze onderzochten, maten en spoten hormonen in. Kansen werden berekend en succes werd afgedwongen.
Mijn opgeruimde buik was niet langer van mij, maar stond in dienst van een hoger doel.

Wie woont er in mijn buik?
De rommelschuur is opgeheven, de kweekvijver in optimale conditie gebracht, maar mijn buik laat zich niet dwingen.
Het licht baant zich weer een weg naar binnen en het achterstallige onderhoud wordt pijnlijk zichtbaar. Al die tijd wilde ik mijn buikkamertje vrijmaken voor een Simpelsapje, maar realiseer nu dat ik er zelf nooit heb gewoond.

Mijn buik mag er gewoon zijn, zonder functie omschrijving, zonder uiterlijkvertoon.  Net zoals ik. Precies zoals ik ben, doe ik waar ik goed in ben.
Ik wil leren luisteren naar haar verhalen, genieten van haar herinneringen. Zoals die eerste keer dat ik Mr. Simpelsap zag. Mijn hart brak open, mijn buik vulde zich met blijheid en herkenning en in mijn hoofd hoorde ik luid en duidelijk: hij is het!
Met hoofd, hart en buik op dezelfde lijn ontstaat er een sterke, wijze basis waar ik altijd op terug kan vallen.

Hier ben ik, thuis bij mij.
Daar ga ik, met volle kracht vooruit!

Monsterlijke maandag: Ongeduld

Monsterlijke
Stilletjes stuiter je van de ene generatie op de andere.
Ik lach als een boer met kiespijn als mijn moeders of oma’s geïrriteerde woorden vanuit het niets uit mijn mond vloeien.
Nog voor ik je zie, voel ik je.
Met gebalde vuisten stampvoet je door mijn binnenste en pomp je mijn hartslag omhoog.
Ik tik met mijn vingers, tril met mijn voeten en ontpop me in een gesprek tot heuse rapper wanneer mijn spreektempo van vlot naar razendsnel gaat. Nog voor de woorden zijn aangekomen, ben ik al onderweg.
Het heeft even geduurd voordat ik je subtiele invloed in mijn leven leerde doorzien.
Kramp in mijn benen van het snelwandelen, zweetdruppels op mijn rug

van het fietsen, ‘praten alsof ik de sneltrein moest halen’.

De angst om tekort te schieten raak je moeiteloos in haar kern.
Je tempo geeft zin aan mijn leven, alles moet reden hebben, moet snel en efficiënt.
Als ik je hete adem in mijn nek voel, is alleen mijn best doen niet langer goed genoeg. Met één been in het nu heb ik mijn handen al vol aan later.
Nu mijn geduld tot het uiterste op de proef word gesteld, raas je door mijn leven. Als een ware driftkikker maak je de gekste sprongen om me vooruit te laten bewegen.
Geluk dwing je af, maak er dan werk van!
Ik voel hoe Miss perfectionist, Miss Controlfreak je heimelijke blikken toewerpen om je te verleiden tot een waterdicht plan van aanpak.
Deze keer trap ik er niet in, laat ik me niet door je meeslepen.
Wanneer je me vooruit dwingt, ontdek ik de waarde van vertragen.
Laaf me aan luiheid, ga voor gemak en geniet ik van de luxe van treuzelen.
Soms vallen in slow motion de stukjes pas op hun plek.

Luiheid

Luiheid

Lelijkheid brengt lessen met zich mee en door mijn monsters recht in de ogen aan te kijken, hoop ik op meer inzicht. Wat komen ze doen? Wat willen ze me leren? En wat hebben ze nodig om weer in slaap gesust te worden?

Deze week: Luiheid

Als een irritante vlieg op een warme zomerdag, wuif ik je weg. Ik ren mijn billen uit de broek, bedwelmd door de illusie van de maakbare wereld en trek vurig mijn stokpaardjes van stal. Alles kan, als je maar wil. 

Dan kom jij weer voorbij. Je timing is verschrikkelijk, zoals altijd. Ineens lig ik doelloos op de bank, laat ik me verleiden tot junkfood en zap ik mijn hersens tot moes.
Je aanwezigheid ligt als een zware deken over me heen. Prikkelt en benauwd me; Ik heb hier geen tijd voor! Er is maar weinig tijd tot de Endobitch voorbij komt en me weer knock out slaat, er moet nog zoveel gebeuren! Het liefst zou ik je van me afschudden, opspringen en weer doorgaan. Even is er strijd, probeer ik me te ontworstelen aan je greep en je te snel af te zijn. Maar je dwingt me tot kalmte en het argument ‘ik heb geen zin’weegt plots zwaarder dan alles bij elkaar.. Miss Perfectionist trekt zich mokkend terug in haar hoekje en de maakbare wereld is niet meer. Geen angst voor de Endobitch, maar slechts het verlangen om me te koesteren in de nonchalance van het moment.

Lieve luiheid,
Even toegeven aan jouw grillen geeft me naderhand de meeste inspiratie. Je tilt me op en laat me boven mezelf uitstijgen. Mijn focus mag af en je opent mijn visie.
Het leven voelt weer licht en luchtig.
Bedankt!

Monsters van Buiten

Monsterlijke MaandagLelijkheid brengt lessen met zich mee en door mijn monsters recht in de ogen aan te kijken, hoop ik op meer inzicht. Wat komen ze doen? Wat willen ze me leren? En wat hebben ze nodig om weer in slaap gesust te worden?

Deze week: Monsters van buiten

Mijn monsters zijn niet geheim. Niet voor mij, maar ook niet voor jou.

Door hun aanwezigheid te erkennen, pel ik ze af tot de kern. Tot monsters bondgenoten blijken te zijn en ik hun lessen met eerbied kan ontvangen.
Monsters en bondgenoten, ze horen bij mij en ik deel ze met trots.
Mijn monsters zijn niet voor je karretje te spannen, te gebruiken als stokpaardje dat je opzadelt met je eigen ego of als oude koei die je uit je stinksloot trekt.

Sommige monsters komen van buiten.
Ze spiegelen zich aan mijn zelfbeeld, maar kunnen de weerkaatsing niet verdragen.
Gooien rotte eieren en smijten zure verwijten om de geur van hun eigen angstzweet en afgunst te verhullen.
Toen ik een klein Simpelsapje was, waren deze monsters het engst. Ik vreesde voor de dag dat zij mij zouden ontmaskeren.  Ik zou door de mand vallen en  mensen zouden erachter komen wie ik echt was. Bang en beschaamd vormde ik me naar de ruimte die men voor mij overhield. Ik was ervan overtuigd dat de waarheid van buiten kwam.
Nu weet ik beter.

Degenen die mij omlaag proberen te brengen, staan al onder me. Ze smachten ernaar om me een koekje van eigen deeg te geven, maar vergeten dat ik de bakker ben.
Ik verspil mijn tijd niet langer aan uitleg te geven aan mensen die vastbesloten zijn mijn woorden te verdraaien. De gifbeker die zij bij zich dragen, laat ik aan mij voorbijgaan – ik ben niet degene die hem volgeschonken heeft en dorst niet naar hun erkenning of acceptatie.

Je kunt mijn monsters niet tegen me gebruiken, ik heb ze namelijk zelf gemaakt.

Pippi’s voetje naar verlossing

Pippi's voetje naar verlossing

Pippi was een wonderbaarlijke vrouw. Volwassen, wijs, speels en kinderlijk. Onbevangen, maar ook getekend door lijden. Pippi was er voor iedereen, behalve voor zichzelf. Veel te laat probeerde ze de schade te herstellen, maar toen leek het al te laat.

Toen ik Pippi ontmoette, was ze al onderweg naar buiten, al bezig met loslaten. Ze deed me het verzoek om haar avonturen op papier te zetten en vol goede moed gingen we aan de slag. Zij vertelde, ik schreef en stiekem bewonderde ik haar om haar kracht, flexibiliteit en moed.
Tijdens het vertellen pakte zij mijn hand, verwonderde zij zich om de bult op mijn middelvinger en vroeg me waar dat door kwam. “Door het schrijven” antwoorde ik achteloos en wilde weer verder gaan met haar verhaal. Ze lachte. “Hoe kun je nu niet weten wat je moet doen in je leven, als het antwoord zich recht onder je neus bevindt? Gebruik je SCHRIJFKNOBBEL!” Ik lachte mee en was verbaasd om het eenvoudige heldere inzicht.
Haar wereldwijde avonturen maakten diepe indruk en ik kon urenlang naar haar luisteren. Toch bleef Pippi altijd eenvoudig, ze koketteerde nooit met al haar wijsheid, maar deelde deze vrijgevig uit. Kon zich ondanks alles blijven verwonderen om de schoonheid van het leven, de wijsheid van anderen. Sprak veelbelovend tegen me dat ook mijn avonturen het waard waren om vast te leggen in boeken. “Misschien…een andere keer..”  wuifde ik haar verlegen weg.
Maar Pippi wist niet van wijken. Ik moest haar beloven dat ik zou blijven schrijven. En ik deed die belofte meerdere malen, vanuit de grond van mijn hart.

Begin dit jaar begon ik met bloggen, mijn eerste dappere stappen als schrijver waren gezet. De wereld mocht mij zien! Pippi was dolenthousiast, bewonderde mijn verhalen, gaf feedback en genoot van het lezen, ook al zag ze steeds slechter.
Ingehaald door ziekte worstelde ze met het leven. Hoewel zij woeste zeeën van twijfel, angst, woede en onbegrip trotseerde, bleef de horizon helder: De wereld mocht haar loslaten! Haar vastberadenheid deed me duizelen, naar adem happen. Ik mocht een stukje mee op haar laatste avontuur en ik voelde me vereerd en bang tegelijkertijd.
Hoe bereid je de wereld voor op een Pippi loos bestaan?
Vele gesprekken volgden, deze keer niet om haar beleefde avonturen vast te leggen, maar om haar laatste avontuur uit te stippelen. Welke wegen waren er te bewandelen, welke obstakels moesten overwonnen worden? Pippi huilde, Pippi streed en ik deed dapper met haar mee.

Na een tijdje radiostilte kregen Pippi en ik weer contact. De koffer stond klaar, het plan was geschreven. Pippi was er klaar voor en de rest van haar wereld ook. De laatste inkopen werden gedaan en toen kon haar grote reis beginnen. Pippi was bang en gespannen, maar gelukkig had ze haar hartsvriendinnen aan haar zijde. Haar laatste avonden voor het grote avontuur brachten we samen door. Met z’n vieren in Pippi’s huis; zonovergoten en zomers warm. We spraken over al haar avonturen, over alle mooie momenten. Pippi haalde herinneringen op met haar hartsvriendinnen, we bekeken foto’s en luisterden naar muziek. De zon streelde haar gezicht en ik probeerde het beeld in me op te nemen, te ankeren als herinnering.
Hoe laat je iets los wat je vast wil blijven houden?

Pippi en ik voerden ons laatste gesprek liefdevol, aandachtig. Ze gaf me wat laatste adviezen mee, herinnerde me aan de dingen die ik geneigd ben te vergeten.  Gaf me het grote compliment dat ook ik de Pippi Spirit had. Ik glimlachte ondanks mijn gebroken hart, dankbaar dat we deze momenten konden delen. We hielden elkaars hand vast en ik bedankte haar voor onze vriendschap. Op weg naar huis voelde ik me kalm en verdoofd tegelijk.

In de afgelopen periode was ik zoveel bezig geweest met haar grote avontuur, dat ik me niet realiseerde dat dit afscheid definitief zou zijn.
Pippi was haar grote reis begonnen en de mijne begon ook. Naar de rest van de wereld sprak ik haar laatste woorden, daadkrachtig, oprecht en trots.

“Tot de volgende keer Pippi, goeie reis.”

 

Van drakentemmer naar angsthaas (en weer terug)

508E960C84“ Op het ene moment tem je in een gesprek 100 draken en op het andere moment ben je bang om een examen te maken. Hoe krijg je het voor elkaar?”
Gisterenavond hing ik met een vriendin aan de telefoon en haar vraag was glashelder:
Hoe kan ik zo snel veranderen van drakentemmer naar angsthaas?
En belangrijker nog; hoe kom ik van mijn angsthaas af? Ik ben liever fulltime drakentemmer!
Toch?

Angst!
Een knoop in mijn maag, klamme handen en een brok in mijn keel. In mijn hoofd begint een kakafonie van onzekere gedachten te spelen, de ene nog vervelender dan de ander. Op dagen dat ik goed uitgerust ben en lekker in mijn vel zit, kan ik deze gedachten relativeren. De kakafonie wordt een zachte ruis en de angst ebt weg. Hoewel ik bewust ben van deze ruis, belet dit me niet om mijn taken op dat moment uit te voeren.
Afgelopen week was echter een ander verhaal. Ik was moe en voelde me al overprikkeld voordat ik aan mijn examen begon. Het onzekerheidsorkest kwam op en bleef aanhouden. Al gauw kon ik niets meer horen dan het gekakel van mijn eigen gedachten. Ik blokkeerde en klapte dicht.  Zo goed en kwaad als het ging, probeerde ik mijn examen af te maken, maar de frustraties liepen hoog op. Uiteindelijk leverde ik mijn examen in; het huilen stond me nader dan het lachen. Het kostte me echt moeite om de situatie los te laten en nog te genieten van mijn dag. Balen, ik dacht dat ik zoveel was gegroeid. Waar kwam die angsthaas dan ineens vandaan?

De ninja en de angsthaas
Angst was voor mij een ninja. Een die me van achter besprong en me de adem benam. Ik verstijf, klap dicht en voel me klein. Angsthaas is dan duidelijk de baas op dat moment!
Door me zorgvuldig voor te bereiden, te plannen en te structureren, kreeg ik een gevoel van controle over mijn angsten. Wat er ook zou gebeuren, ik was voorbereid!  (Lange leve Miss Perfectionist!)

Leven in angst betekende voor mij:
* Controle willen houden
Plannen, checken, dubbel checken. Zolang ik controle heb, is er voor angst geen ruimte.

* Perfectionisme
Als alles perfect is, heb ik geen reden om bang te zijn.

* Bevestiging zoeken
Doe ik het wel goed? Wat vind jij dat ik moet doen? Als Angsthaas aan het roer staat, werkt mijn intuïtie niet. Ik voel me afhankelijk van de adviezen van anderen. Die zullen wel weten wat het beste is, toch?

* Vasthouden
Ongezonde eetgewoonten, mensen die chronisch energieslurpen, of onrealistische eisen die ik aan mezelf stel. Als ik me onzeker of bangig voel,  vind ik het moeilijk om te herkennen wat goed voor me is en wat me juist verder van mezelf afdrijft. Ik houd me vast aan mijn huidige situatie.

Leven met een ninja, zorgde voor zware overspannenheid. Voor mij een moment om het helemaal anders aan te pakken. Tijdens mijn herstelperiode besloot  ik dat ik wil leven op basis van liefde in plaats van angst.
Leven op basis van liefde betekent voor mij:

* Vertrouwen. Op het leven, maar ook op mezelf. Alles komt op het juiste moment op mijn pad en daarom kan ik het aan.

* Mezelf de tijd gunnen. Ik kan niet alles in één keer. Door op mezelf te vertrouwen, kan ik mezelf de tijd en ruimte geven om te groeien, teksten te schrijven of om lessen te leren die ik moeilijk vind.

* Luisteren naar mijn intuïtie. Uiteindelijk ben ik degene die weet wat goed voor me is. Als ik de tijd neem om daarnaar te luisteren, weet ik wat ik wil doen.

Leven uit liefde, kom maar op! Ik gooide abrupt het roer om en werd een tijdje (bijna) fulltime drakentemmer. Ik stretchte mijn comfortzone tot het uiterste. Hoe meer enge dingen ik deed, hoe minder ruimte er was voor angst.  Na een tijdje merkte ik dat fulltime draken temmen ook heel vermoeiend is. De hele tijd dapper doen, voelt eigenlijk als standje overleven.  Ik wilde toch iets anders en Angsthaasje hupte ook steeds tevoorschijn!

Gisterenavond, na het gesprek met mijn vriendin werd het me ineens duidelijk.
Wanneer ik leef vanuit liefde, kunnen ze best samenwerken, Drakentemmer en Angsthaas. Met  Drakentemmer ga ik nieuwe avonturen aan en vergroot ik mijn comfortzone. Angsthaas zorgt ervoor dat ik op mijn dappere tocht ruimte houd om naar mezelf te luisteren en voor mezelf te zorgen. Angst is geen reden meer om te verstijven, maar om stil te staan. Om te stoppen en te onderzoeken hoe ik weer dichterbij mezelf kan komen.
De vriendschap is nog pril, maar naast Miss Perfectionist en Drakentemmer heb ik nu ook Angsthaas in mijn hart gesloten <3

What’s the plan? Van plannen naar loslaten

83e5cadb09db513eaf00457546097873Plannen..I love it!
In de afgelopen jaren heb ik ontdekt dat er voor mij niets zo geruststellends bestaat als een plan van aanpak. Zodra ik een moeilijke of uitdagende situatie aan de horizon zie verschijnen, gaan mijn handen jeuken en borrelen er allerlei plannen in mijn hoofd op. Als een wervelwind ga ik aan de slag met informatie verzamelen, prioriteiten stellen en to do lists maken. Moe en voldaan bewonder ik vervolgens mijn vers gemaakte plan en ik ben klaar om de wereld te veroveren.
Maar eerlijk is eerlijk, ik moet toegeven dat het maken van plannen in de loop der jaren licht obsessieve vormen heeft aangenomen.
De plannen die ik maakte, werden zo’n beetje heilig. Ik kon niet rustig zitten zolang de punten van mijn to do list niet waren afgewerkt, of ik niet een beetje voorliep op de deadline die ik mezelf had gesteld. Als ik mijn plannen moest wijzigingen, voelde ik een lichte onrust opkomen ( daar gáát mijn plan) En omdat ik zo gehecht was aan mijn plannen, stond ik ook niet echt open voor spontane dingen of verassingen. (Om vervolgens te klagen dat mijn leven zo saai en voorspelbaar was. – Precies zoals ik had gepland)

Gisterenavond viel het kwartje ineens. Hoewel ik weet dat je niets onder controle kunt hebben in het leven en dat er geen zekerheden zijn, hou ik me koppig vast aan de overtuiging dat mijn leven wel is te plannen. Gewoon, omdat ik het ben. Dus ik stop daar veel tijd en energie in, om vervolgens in de praktijk te concluderen dat ook mijn leven niet plannen valt.
Met andere woorden: ik dacht dat plannen me een goed gevoel gaf; het gevoel dat ik alles overzie en onder controle heb. Maar in de praktijk voel ik me vaak geleefd door mijn eigen plannen en voel ik me een beetje mislukt als ik niet kan doen wat ik me heb voorgenomen.

Een aantal maanden geleden nam ik mezelf voor om goed voor mezelf te zorgen. En daar maakte ik dus een superstrak, mooi plan voor. Als ik het plan volg, zorg ik goed voor mezelf!
Maar zo werkt het dus niet. Elke dag is anders. Elke dag voel ik me anders en heb ik andere behoeften. Een plan kan een mooie richtlijn zijn, maar is dus geen heilige graal die me voorziet van een voorgekauwd levenspad.
Als ik écht goed voor mezelf wil zorgen, kan ik beter tijd en ruimte nemen om bij mezelf stil te staan. Om af te vragen wat ik op dat moment nodig heb en wat ik wil doen (of juist niet wil doen)
Goed voor mezelf zorgen, betekent voor mij meer voelen en minder plannen.

En wat nu?
Nu voel ik dat ik honger heb en ga ik dus wat te eten maken!

Wat zijn jouw plannen voor vandaag?

 

 

Als je jezelf geweld aandoet, blijft er niets meer van je over

50-Inspiritational-Motivational-Thoughts-quotes-and-memes-48

Je breekt jezelf af en verkruimelt tot kleine brokjes bittere ellende. Je dekt het af met een schild van spot, vilein en valsheid. Houd jezelf dan maar eens bij elkaar.
Boos stamp je door het leven, je schreeuwt om het hardst. Valse opmerkingen houden je staande, in een wereld waarin je bespot en veroordeeld wordt.
Voorheen was ik boos op je, verweet ik jou je valsheid, je achterbaksheid en je geroddel. Ik voelde me klein naast jou en werd misselijk van je streken.De buitenwereld linkte me altijd aan jou.  Jij die niet alleen jezelf maar ook mij geweld aan heb gedaan. Getekend voor het leven, veel te snel volwassen geworden. Wat was dat frustrerend, kwetsend en verdrietig.

Jij besloot te blijven en ik besloot te gaan. Jij hield vast en ik liet los.
Ik ontdekte een wereld waarin ik grenzeloos mezelf kan zijn. Waar ik trots kan zijn op wat ik doe en kan doen waar ik van houd. Mijn omgeving juicht me toe en vangt me op. Ik voel me vrij en gelukkig en vaar mijn eigen koers.
En eigenlijk, gun ik jou hetzelfde.

En jij?
Jij blijft stampen, blijft vals. Je ogen schieten vuur, je mond loopt over van verwijten. Steken onder water, geroddel en gemene opmerkingen. Je raast en tiert maar door. Je paradeert door je leven, trots, ijdel en arrogant. Maar om je heen lijkt het net een aftelrijmpje; er blijven steeds minder mensen over.

Ik heb je vergeven, maar laat je los.
Jij zal mij niet meer raken. Ik ben omringd met liefde.
Doe jezelf maar geweld aan.

I’m Out.

Bron illustratie