Doe eens Simpel , doe eens Sappig.

 “Hou het Simpel, hou het Sappig’.
Mijn motto staat paginabreed in de header van mijn blog en toch zie ik em vaak over het hoofd. Eigenlijk moet er “Waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan?” staan, want ik ben een baas in eindeloos ingewikkeld doen.

 

2017 is mijn schrijfjaar.
Ik ben het jaar gestart met drie schrijfdoelen:
1. Meer volgers voor Simpelsap
2. Meer opdrachtgevers binnenhalen
3. Beginnen aan mijn roman.

Om alvast een schrijfritme op te bouwen, doe ik sinds begin deze maand mee aan de 31dagenschrijfchallenge, van theblacksheepindie. Iedere dag krijg ik een schrijfuitdaging die ik vervolgens uitwerk en post op mijn instagram aca_simpelsap.
Maar daarnaast wil ik mijn betaalde opdrachten uitwerken, meer betaalde opdrachten binnenhalen, twee keer per week bloggen op Simpelsap, een voorraad artikelen aanleggen voor drukke periodes, een hele hoop superinspirerende mensen interviewen, nieuwe rubrieken starten, actiever zijn op social media en beginnen aan mijn roman.
(En dat allemaal naast een fulltime baan!)

Altijd met volle kracht vooruit.
Ik neem geen genoegen met minder, omdat ik mezelf niet op waarde schat.
Schrijf ik niet te vluchtig, te lelijk? Zit er genoeg diepgang in? Is het wel ‘mijn stijl?’ Vergeten jullie me als het een tijdje rustig is op Simpelsap? Mijn onzekerheidsorkest speelt op vol volume en mijn gepieker haalt mijn inspiratie telkens weer onderuit.
Hou het Simpel, hou het Sappig.
Mijn grootste goede voornemen is het consequenter opvolgen van mijn eigen advies. 😉
Schrijven is leuk. Ik ga weer genieten.

Hokjesbreker in actie

Hokjesbreker in actie “De ongetemde vrouw is de vrouw die zich niet in een hokje laat stoppen, die leeft met een groot open hart en deze ook volgt. Die geeft omdat ze kan en wil en neemtwanneer dat nodig is. Die weet wat ze wil en er voor gaat. Die haar vrouwelijke eigenschappen niet afdoet als vrouwenkwaaltjes maar deze ziet als kwaliteiten. Een vrouw die haar emoties nietonderdrukt maar er trots op is mens te zijn met alles wat daarbij hoort. Een vrouw die zogezegd haar mannetje staat zonder daarbij zich als een man te moeten gedragen uit angst anders niet geaccepteerd te worden.”
Marieke ‘De ontembare vrouw of het Wilde wijf’ –www.sprinkelsprankel.com.

In mijn leven ben ik in menig hokje geplaatst. Soms hadden de hokjes te maken met mijn geslacht, afkomst of woonplaats. Andere keren met mijn intelligentie, uiterlijk of leeftijd. Vaak werd ik door anderen in hokjes geplaatst, maar soms gaf ik mezelf graag een stempel om te onderstrepen wie ik was.
In de loop der jaren werden de grenzen tussen de hokjes die anderen bedachten en de stempels die ik mezelf gaf, steeds onduidelijker. Onbewust begon ik meer in de hokjes van anderen te geloven. Wanneer zij mij zagen als bounty (iemand die bruin van buiten is en wit van binnen), nerd of aanstelster, dan geloofde ik dit. Het voelde alsof iemand anders de touwtjes in handen had, alsof ik me liet definiëren door de projecties van anderen. Ik voelde me kwetsbaar en had het idee dat ik elk moment onderuit gehaald kon worden.
Door een aantal gebeurtenissen in de afgelopen weken vielen dit weekend (eindelijk!) een paar kwartjes.

De monsters die ik heb gemaakt zijn van mij.
Ik ken mezelf en weet wat mijn onzekerheden zijn. Door hier open over te spreken en actief mee aan de slag te gaan, is het voor anderen soms verleidelijk om hierop mee te liften of gebruik van te maken. Dit is niet de bedoeling en dit hoef ik dus ook niet toe te laten. Wanneer je vooruit wil komen in het leven, is het belangrijk om met jezelf aan de slag te gaan en niet met een ander. Ik ben hier mee bezig, maar wat een ander doet is zijn of haar eigen verantwoordelijkheid.

Je ziet de dingen niet zoals ze zijn, maar zoals jij bent.
Ik kijk naar de wereld met mijn eigen normen en waarden, met mijn eigen referentiekader.
Voorheen was ik ervan overtuigd dat de waarheid van buiten kwam. Wanneer iemand een negatieve mening over mij had die niet met mijn zelfbeeld strookte, raakte ik van streek. Ik nam mezelf keer op keer onder de loep, om te onderzoeken wat ik ‘verkeerd’ had gedaan en wat ik moest veranderen.
Gecombineerd met mijn perfectionisme, leidde dit tot intensieve piekersessies waar ik geen steek wijzer van werd.
Nu ik een stapje verder ben op mijn Wilde Wijvenpad, voel ik eindelijk hoe waar het is: ik weet wie ik ben en wat jij van mij vindt, zegt meer over jou dan over mij.
Feedback is nu geen zwaard van Damocles, dat dreigend boven mijn hoofd hangt,  maar gewoon een cadeautje. Ik mag het aannemen en bekijken, maar ik hoef het niet te houden. Wanneer ik mezelf er niet in herken, mag ik het ook naast me neerleggen.

De waarde van hokjes
Hokjes maken het leven overzichtelijk, ik gebruik ze zelf ook graag.
Ze zijn alleen niet langer heilig. Ik hoef er niet uit te breken, er tegen te rebelleren of in de verdediging te schieten. Ik weet wie ik ben en waar ik voor sta. Leergierig als ik ben, sta ik altijd open voor de meningen van anderen, zonder mezelf daarbij uit het oog te verliezen.
Zo blijft mijn hokjesgeest ook lekker soepel 😉

 

 

Van drakentemmer naar angsthaas (en weer terug)

508E960C84“ Op het ene moment tem je in een gesprek 100 draken en op het andere moment ben je bang om een examen te maken. Hoe krijg je het voor elkaar?”
Gisterenavond hing ik met een vriendin aan de telefoon en haar vraag was glashelder:
Hoe kan ik zo snel veranderen van drakentemmer naar angsthaas?
En belangrijker nog; hoe kom ik van mijn angsthaas af? Ik ben liever fulltime drakentemmer!
Toch?

Angst!
Een knoop in mijn maag, klamme handen en een brok in mijn keel. In mijn hoofd begint een kakafonie van onzekere gedachten te spelen, de ene nog vervelender dan de ander. Op dagen dat ik goed uitgerust ben en lekker in mijn vel zit, kan ik deze gedachten relativeren. De kakafonie wordt een zachte ruis en de angst ebt weg. Hoewel ik bewust ben van deze ruis, belet dit me niet om mijn taken op dat moment uit te voeren.
Afgelopen week was echter een ander verhaal. Ik was moe en voelde me al overprikkeld voordat ik aan mijn examen begon. Het onzekerheidsorkest kwam op en bleef aanhouden. Al gauw kon ik niets meer horen dan het gekakel van mijn eigen gedachten. Ik blokkeerde en klapte dicht.  Zo goed en kwaad als het ging, probeerde ik mijn examen af te maken, maar de frustraties liepen hoog op. Uiteindelijk leverde ik mijn examen in; het huilen stond me nader dan het lachen. Het kostte me echt moeite om de situatie los te laten en nog te genieten van mijn dag. Balen, ik dacht dat ik zoveel was gegroeid. Waar kwam die angsthaas dan ineens vandaan?

De ninja en de angsthaas
Angst was voor mij een ninja. Een die me van achter besprong en me de adem benam. Ik verstijf, klap dicht en voel me klein. Angsthaas is dan duidelijk de baas op dat moment!
Door me zorgvuldig voor te bereiden, te plannen en te structureren, kreeg ik een gevoel van controle over mijn angsten. Wat er ook zou gebeuren, ik was voorbereid!  (Lange leve Miss Perfectionist!)

Leven in angst betekende voor mij:
* Controle willen houden
Plannen, checken, dubbel checken. Zolang ik controle heb, is er voor angst geen ruimte.

* Perfectionisme
Als alles perfect is, heb ik geen reden om bang te zijn.

* Bevestiging zoeken
Doe ik het wel goed? Wat vind jij dat ik moet doen? Als Angsthaas aan het roer staat, werkt mijn intuïtie niet. Ik voel me afhankelijk van de adviezen van anderen. Die zullen wel weten wat het beste is, toch?

* Vasthouden
Ongezonde eetgewoonten, mensen die chronisch energieslurpen, of onrealistische eisen die ik aan mezelf stel. Als ik me onzeker of bangig voel,  vind ik het moeilijk om te herkennen wat goed voor me is en wat me juist verder van mezelf afdrijft. Ik houd me vast aan mijn huidige situatie.

Leven met een ninja, zorgde voor zware overspannenheid. Voor mij een moment om het helemaal anders aan te pakken. Tijdens mijn herstelperiode besloot  ik dat ik wil leven op basis van liefde in plaats van angst.
Leven op basis van liefde betekent voor mij:

* Vertrouwen. Op het leven, maar ook op mezelf. Alles komt op het juiste moment op mijn pad en daarom kan ik het aan.

* Mezelf de tijd gunnen. Ik kan niet alles in één keer. Door op mezelf te vertrouwen, kan ik mezelf de tijd en ruimte geven om te groeien, teksten te schrijven of om lessen te leren die ik moeilijk vind.

* Luisteren naar mijn intuïtie. Uiteindelijk ben ik degene die weet wat goed voor me is. Als ik de tijd neem om daarnaar te luisteren, weet ik wat ik wil doen.

Leven uit liefde, kom maar op! Ik gooide abrupt het roer om en werd een tijdje (bijna) fulltime drakentemmer. Ik stretchte mijn comfortzone tot het uiterste. Hoe meer enge dingen ik deed, hoe minder ruimte er was voor angst.  Na een tijdje merkte ik dat fulltime draken temmen ook heel vermoeiend is. De hele tijd dapper doen, voelt eigenlijk als standje overleven.  Ik wilde toch iets anders en Angsthaasje hupte ook steeds tevoorschijn!

Gisterenavond, na het gesprek met mijn vriendin werd het me ineens duidelijk.
Wanneer ik leef vanuit liefde, kunnen ze best samenwerken, Drakentemmer en Angsthaas. Met  Drakentemmer ga ik nieuwe avonturen aan en vergroot ik mijn comfortzone. Angsthaas zorgt ervoor dat ik op mijn dappere tocht ruimte houd om naar mezelf te luisteren en voor mezelf te zorgen. Angst is geen reden meer om te verstijven, maar om stil te staan. Om te stoppen en te onderzoeken hoe ik weer dichterbij mezelf kan komen.
De vriendschap is nog pril, maar naast Miss Perfectionist en Drakentemmer heb ik nu ook Angsthaas in mijn hart gesloten <3

Chaos in mijn orde

Chaos_to_structure

De vorige keer schreef ik  hoe ik ontdekte dat het voor mij niet helpt om overal een plan voor te hebben. Het is beter voor mij om te luisteren naar mijn eigen behoeften en daarop actie te ondernemen. Ik probeer me hier dagelijks bewust van te zijn en zet kleine stapjes vooruit.
Deze week werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt en kwam ik dezelfde uitdaging in een ander jasje tegen: ik vind chaos moeilijk!
Ik moet toegeven, soms ben ik wat verstrooid, maar over het algemeen ben ik graag goed georganiseerd, geordend en gestructureerd. Het geeft me een opgeruimd en prettig gevoel als de woonkamer netjes is als ik naar bed ga, of als mijn ontbijtspulletjes al op me staan te wachten voor de volgende ochtend.
Maar ja, ik heb soms mensen om me heen die wat impulsiever en chaotischer zijn.
Lieve, inspirerende, hartelijke mensen die mijn leven avontuurlijker en gezelliger maken.
(Want eerlijk gezegd is helemaal gestructureerd leven ook zo saai en voorspelbaar)
Maar ergens begint het dan toch te kriebelen. Ik kan er niet zo goed tegen namelijk.
De onduidelijkheid, de rommeligheid, dingen vergeten, van de hak op de tak springen…
Op sommige dagen kan ik er horendol van worden. Na deze week de zoveelste confrontatie met een warhoofd, kon ik niets anders dan mezelf eens goed onder de loep te nemen. Waarom raak  ik zo geïrriteerd door chaos?

Betrapt! Miss Perfectionist uit de tent en op de kast
Als ik met een chaoot afspraken maak, weet ik niet nog steeds waar ik aan toe ben. De volgende dag kan alles weer anders zijn en worden er weer nieuwe afspraken gemaakt. Vooral als ik afhankelijk ben in deze situatie, kan ik me hier erg druk om maken. Weinig duidelijkheid zorgt voor onrust omdat ik op het laatste moment nog met allerlei nieuwe informatie geconfronteerd kan worden. Ik kan de afspraak of taak dan niet perfect uitvoeren.
Jaaa daar is ze weer! Al schrijvende ontdek ik dat chaoten Miss Perfectionist meteen uit haar tent lokken. Sterker nog, in zo’n situatie heb je haar zo op de kast.

Genoegen moeten nemen met ‘goed genoeg’
Kom ik meteen bij mijn volgende punt . Chaos zorgt bij mij voor onzekerheid. Ik ben bang dat het niet goed genoeg is wat ik doe. Dat ik niet goed genoeg ben.  Ik krijg daar soms echt de zenuwen van!

Van irritatie naar inspiratie
Mijn moeder zegt altijd: de mensen aan wie je je het meeste ergert, kunnen je het meeste leren. En net zoals met heel veel andere dingen, heeft ze deze keer ook weer gelijk.
(Hoewel ze ook een keer zei dat je dood ging van het eten van paprika zaadjes en dat is dus niet waar he!)
Welke lessen krijg ik door de chaoten om mij heen in mijn schoot geworpen?

  • Zelfvertrouwen hebben
    Ik ben goed zoals ik ben. Zelfs als de dingen die ik doe niet perfect zijn. Ik hoef niets te bewijzen.
  • Grote lijnen blijven zien
    Door samen te werken met chaoten, word ik geprikkeld om de grote lijnen in de gaten te houden. Dit vind ik moeilijk, omdat ik vaak de neiging heb om mezelf te verliezen in details. Zij dagen me uit om ook minimalistisch te denken; welke taken zijn essentieel? En welke kan ik schrappen? Op die manier kan ik opnieuw prioriteiten stellen en hoef ik minder hard te werken.
  • Flexibel zijn
    Het leven is één en al verandering. Ik kan wel een mooi plan of een ideaal plaatje in mijn hoofd hebben, maar 9 van de 10 keer lopen de dingen toch anders. Chaoten zorgen ervoor dat ik makkelijker met veranderingen om kan gaan en me flexibeler opstel.
  • Mijn eigen structuur en verwachtingen loslaten
    Mijn structuur is mijn comfortzone. En daar ben ik graag. Warhoofden lokken niet alleen Miss Perfectionist uit haar tent, maar dagen mij ook uit om verder te kijken dan mijn blije bubbel.  En zoals altijd, reageer ik eerst met weerstand voordat ik verder kan kijken dan mijn verwachtingen.
  • Aanwezig zijn in het nu en genieten
    Geduldig zijn is niet mijn sterkste kant. Ik kan soms erg haastig en ongeduldig zijn. In mijn hoofd ben ik dan al bezig met de volgende afspraak of taak. Als mijn omgeving chaotisch is, word ik eraan herinnerd om met mijn aandacht volledig in het moment aanwezig te zijn. En misschien kan ik er zelfs leren hiervan te genieten! Genieten in de chaos, dat lijkt me wel wat.

Een beetje chaos in mijn orde, doet mij dus meer goed dan kwaad. Ik word er flexibeler, zelfbewuster en hopelijk op den duur ook relaxter van.
Kom maar op met die chaos!

Maar niet teveel he, het moet wel een beetje overzichtelijk blijven 😉

Bron illustratie: http://irvrothman.com/blog/comments/out-of-chaos-comes-opportunity.-maybe

 

What’s the plan? Van plannen naar loslaten

83e5cadb09db513eaf00457546097873Plannen..I love it!
In de afgelopen jaren heb ik ontdekt dat er voor mij niets zo geruststellends bestaat als een plan van aanpak. Zodra ik een moeilijke of uitdagende situatie aan de horizon zie verschijnen, gaan mijn handen jeuken en borrelen er allerlei plannen in mijn hoofd op. Als een wervelwind ga ik aan de slag met informatie verzamelen, prioriteiten stellen en to do lists maken. Moe en voldaan bewonder ik vervolgens mijn vers gemaakte plan en ik ben klaar om de wereld te veroveren.
Maar eerlijk is eerlijk, ik moet toegeven dat het maken van plannen in de loop der jaren licht obsessieve vormen heeft aangenomen.
De plannen die ik maakte, werden zo’n beetje heilig. Ik kon niet rustig zitten zolang de punten van mijn to do list niet waren afgewerkt, of ik niet een beetje voorliep op de deadline die ik mezelf had gesteld. Als ik mijn plannen moest wijzigingen, voelde ik een lichte onrust opkomen ( daar gáát mijn plan) En omdat ik zo gehecht was aan mijn plannen, stond ik ook niet echt open voor spontane dingen of verassingen. (Om vervolgens te klagen dat mijn leven zo saai en voorspelbaar was. – Precies zoals ik had gepland)

Gisterenavond viel het kwartje ineens. Hoewel ik weet dat je niets onder controle kunt hebben in het leven en dat er geen zekerheden zijn, hou ik me koppig vast aan de overtuiging dat mijn leven wel is te plannen. Gewoon, omdat ik het ben. Dus ik stop daar veel tijd en energie in, om vervolgens in de praktijk te concluderen dat ook mijn leven niet plannen valt.
Met andere woorden: ik dacht dat plannen me een goed gevoel gaf; het gevoel dat ik alles overzie en onder controle heb. Maar in de praktijk voel ik me vaak geleefd door mijn eigen plannen en voel ik me een beetje mislukt als ik niet kan doen wat ik me heb voorgenomen.

Een aantal maanden geleden nam ik mezelf voor om goed voor mezelf te zorgen. En daar maakte ik dus een superstrak, mooi plan voor. Als ik het plan volg, zorg ik goed voor mezelf!
Maar zo werkt het dus niet. Elke dag is anders. Elke dag voel ik me anders en heb ik andere behoeften. Een plan kan een mooie richtlijn zijn, maar is dus geen heilige graal die me voorziet van een voorgekauwd levenspad.
Als ik écht goed voor mezelf wil zorgen, kan ik beter tijd en ruimte nemen om bij mezelf stil te staan. Om af te vragen wat ik op dat moment nodig heb en wat ik wil doen (of juist niet wil doen)
Goed voor mezelf zorgen, betekent voor mij meer voelen en minder plannen.

En wat nu?
Nu voel ik dat ik honger heb en ga ik dus wat te eten maken!

Wat zijn jouw plannen voor vandaag?

 

 

Ruimte geven en inrollen. Van perfectionist naar rollie.

                                                                                         


Meisje met een missie!

Ooit was ik een meisje met een missie: ik plande mijn toekomst tot in de puntjes. Stelde vijf en tien jaren plannen op inclusief subdoelen en activiteiten. Perfectionistisch? Nee hoor, gewoon ‘goed voorbereid’. Ik had de touwtjes graag in handen, de boel onder controle en marcheerde zo met volle vaart op mijn doelen af.
Totdat ik zover van mezelf was afgedreven dat ik meer vanuit mijn plannen leefde dan vanuit mijzelf. Ik raakte gefrustreerd en voelde me soms hopeloos mislukt. Waarom loopt het niet volgens plan?! Waarom krijg ik niet wat ik wil? Vaak voelde ik me onzeker en kwam ik in een vicieuze cirkel van zelfkritiek en perfectionisme terecht. Ik vond dat ik niet goed genoeg was, dus ging harder mijn best doen, maar ik voelde me nog steeds niet goed genoeg, dus…
Door mijn overspannenheid stond alles ineens stil. Mijn plannen werden bruut van tafel geveegd en er bleef ruimte over.. Voor mij! Ook al wist ik niet zo goed wat dat “mij” nou was.
Wat blijft er over als ik stukken uit mijn identiteit scheur en afwacht wat er zich in mij ontvouwt?

Niet hollen, maar rollen!
Ik besloot af te wachten. Schuchter, maar open. En gaf mezelf voor de komende tijd maar één doel: ik ga ergens inrollen. Dat heb ik nog nooit gedaan. Veel te druk met ‘even’ doorbijten en op doelen af marcheren.
“Inrollen” bleek moeilijker dan ik dacht. Inrollen betekent; openstaan, mezelf ruimte gunnen om te experimenteren en fouten te maken. Vertrouwen dat de juiste dingen op het juiste moment op mijn pad komen. Vertrouwen hebben in mezelf dat ik zowel tegenslagen als geluksmomenten prima aankan. Meer leven in het nu, in plaats van zorgen voor later. Mijn intuïtie scherp stellen, zodat ik steeds beter kan aanvoelen wat goed voor mij is. Minder ego, meer kwetsbaarheid. Minder oordelen en meer begrijpen.  En dat allemaal zonder plan en perfectionisme!

Hoe rol ik?
Afscheid nemen van mijn leven met Miss Perfectionist in de hoofdrol, minder plannen en meer genieten. Dat was wat mij te doen stond. In de afgelopen maanden heb ik dat als volgt aangepakt:

  • Ontdekken wat goed genoeg is en kleine stappen maken
    Miss Perfectionist was gewend om overuren te draaien. Altijd maar plannen en doelen stellen. Groots en meeslepend. Maar daar wilde ik dus vanaf. Ik probeerde voor mezelf te bepalen wat goed genoeg is. Ik wilde bijvoorbeeld het liefste elke dag een half uur mediteren. Heel moeilijk, dus ik begon met 2x zeven minuten per dag. Het is een kleine tijdsinvestering met grote resultaten. Het is goed genoeg.
  • Mediteren
    Zitten, stil zijn en ademhalen. Dat is voor mij mediteren. Ik geef mezelf letterlijk een momentje om op adem te komen en ontdek wat mij (on)bewust bezighoudt. Ik probeer mijn gevoelens en gedachten te observeren, zonder er een actie aan vast te koppelen
  • Dankbaar zijn
    Zo cheesy, maar voor mij zo waar! Door elke dag bewust stil te staan waar ik dankbaar voor ben, voel ik me gelukkiger en blijer. En ben ik me bewust van het NU. Waar ben ik NU blij mee? Ik heb geen dankbaarheidsdagboek, maar een app die me elke dag vraagt waar ik dankbaar voor ben.
  • Plezier maken
    Leuke dingen doen, lachen en plezier maken. Zo zijn we vorig jaar met ‘ons pap’ gaan (indoor) skydiven, keken ZusSimpelSap en ik onze ogen uit bij Bodyworlds en ‘The secrets of the red light district’ en genieten MR. Simpelsap en ik van onze bubbletijd. Als ik plezier hebt, gaan dingen vanzelf. Dat brengt het balletje aan het rollen!
  • Simpel houden
    Ik houd het graag simpel. Als ik iets wil doen, doe ik het. Als ik iets kwijt wil, zeg ik het. Ik kan in het nu zijn, omdat er niets is wat me dwarszit. Mensen die energie slurpen, spullen die ik niet meer gebruik, bezigheden die ik uit verplichting doe; ik heb het losgelaten. Zo blijft er meer ruimte over voor de dingen die ik echt belangrijk vindt en voel ik me blijer en energieker.

En? Kan ik rollen?
Daarop kan ik maar één antwoord geven: JAAA ik kan ergens inrollen!
Sinds deze week ben ik blogger bij www.justbeyou.nl en voor www.stichtinggezondheid.nl
Ook staan er op het gebied van werk nieuwe dingen op mij te wachten. (Maar daar kan ik nog niet zoveel over zeggen)

Ik ben de afgelopen tijd in zoveel dingen gerold dat ik duizelig ben van geluk en sta te tollen op mijn benen.  Wat is het leuk!

You have it already. You just can’t feel it because your mind is making too much noise. — Eckhart Tolle