Vandaag vliegt vlinder uit

Het ruikt er naar gymspullen, broodjes kaas en kinderdromen.
Vandaag  klimt het rupsje uit haar cocon om haar vleugels uit te slaan.
Ze deed het al vaker. Beverig en zo onopvallend mogelijk, achter een schild van pas ontdekt sarcasme draafde ze haar dromen tegemoet.
Deze keer vliegt ze in de spotlights en iedereen mag haar zien.

Als zij op het podium verschijnt, schijnen de lampen speciaal voor haar.
Ze strekt haar benen en armen – ik verbaas me over de lengte-  ze schudt de spanning van zich af. Haar klasgenoten verdwijnen in haar schaduw, maar zij lijkt het niet te merken.
Ze zingt en danst met de onverschillige hartstocht die alleen pubers hebben. Haar bruine ogen stralen en wij stralen met haar mee.

Ik zie hoe ze zich steeds een beetje meer losmaakt, van het kleine zaaltje in haar kleine school. Haar lange lijf past niet meer in het kader en haar dromen zijn groter gegroeid dan de kinderen om haar heen.
‘Later als ik groot ben’, komt steeds sneller dichterbij.
Ze experimenteert met maskertjes en muurtjes om zich te wapenen tegen de wereld en tegen zichzelf.
Straks zal de chaos groeien, daar kan geen muur of masker tegenop.
Na de zomer gaat er een nieuwe wereld open, ontstaan er meer kleuren dan alleen zwart en wit.
Lieve vlinder, fladder er maar op los.
Ontdek tussen alle tinten grijs je eigen kleuren en stippel je eigen lijntjes uit.  Dan hoef je nooit bang te zijn dat je buiten andermans lijntjes kleurt.

Wild Wijf in de spotlights: Sarah Kay

Sarah Kay“De ongetemde vrouw is de vrouw die zich niet in een hokje laat stoppen, die leeft met een groot open hart en deze ook volgt. Die geeft omdat ze kan en wil en neemt wanneer dat nodig is. Die weet wat ze wil en er voor gaat. Die haar vrouwelijke eigenschappen niet afdoet als vrouwenkwaaltjes maar deze ziet als kwaliteiten. Een vrouw die haar emoties niet onderdrukt maar er trots op is mens te zijn met alles wat daarbij hoort. Een vrouw die zogezegd haar mannetje staat zonder daarbij zich als een man te moeten gedragen uit angst anders niet geaccepteerd te worden.”
Marieke ‘De ontembare vrouw of het Wilde wijf’ –www.sprinkelsprankel.com

Als kind en puber liet ik mijn fantasie de vrije loop. Ik schreef gedichten, songteksten, verhalen en was meerdere malen aan een Echt Boek begonnen. Dromend van een carrière als schrijver las ik alle boeken die ik in mijn handen kreeg. Schreef ideeën op en verzamelde als een echte schattenjager de mooiste woorden en zinnen.
In mijn examenjaar moest ik kiezen tussen journalistiek en de hulpverlening. Ik koos voor het laatste en begon een leven in een andere stad. Er was geen ruimte meer voor fantasieverhalen.
Schrijven werd een uitlaatklep, een houvast in donkere tijden.
Toen ik Mr. Simpelsap tegenkwam, klaarde de lucht op en braken betere tijden aan.  Op een enkele liefdesbrief schreef ik nauwelijks meer iets. Schrijven werd iets uit een ver verleden.
Het vuur was gedoofd en de passie vergeten.

Toen zag ik haar Tedtalk.
Ze straalt. Ieder woord dat haar mond verlaat, doet mijn hart oplichten.
Vol overtuiging deelt ze haar creaties. Ze maakt zich niet groter of kleiner dan ze is, maar gunt zichzelf de ruimte die zij verdient.
Haar woorden slaan bruggen tussen vroeger en nu, tussen vrees en hoop tussen hartzeer en helen.
Lange tijd werd ik geplaagd door angsten. Het allerliefste schrijf ik, maar wat nou als het mislukt? Als niemand zit te wachten op mijn schrijfels en iedereen mijn woorden in de wind slaat? Het leek veiliger om deze grote droom stilletjes te koesteren. Te vangen in een glazen potje en diep weg te stoppen zodat er niets mee zou gebeuren.
Maar gevangen dromen geven je geen vreugde.
Door dit optreden besefte ik dat ook mijn geschreven woorden waarde hebben, dat ook ik mijn stempel op de wereld kan drukken door te doen wat ik het liefste doe.
Sarah Kay heropende mijn hart en wakkerde mijn verlangen weer aan om te schrijven. Ik pakte mijn pen weer op en met vallen en ging het avontuur aan. Deze keer ben ik vastbesloten om er volledig voor te gaan en ervan te genieten 🙂

And yes, on a scale from one to over-trusting I am pretty damn naive but I want her to know that this world is made out of sugar. It can crumble so easily but don’t be afraid to stick your tongue out and taste it.

 

De overwinningen van tante Vic


Wilde Wijvn (2)“De ongetemde vrouw is de vrouw die zich niet in een hokje laat stoppen, die leeft met een groot open hart en deze ook volgt. Die geeft omdat ze kan en wil en neemt wanneer dat nodig is. Die weet wat ze wil en er voor gaat. Die haar vrouwelijke eigenschappen niet afdoet als vrouwenkwaaltjes maar deze ziet als kwaliteiten. Een vrouw die haar emoties niet onderdrukt maar er trots op is mens te zijn met alles wat daarbij hoort. Een vrouw die zogezegd haar mannetje staat zonder daarbij zich als een man te moeten gedragen uit angst anders niet geaccepteerd te worden.”

Marieke ‘De ontembare vrouw of het Wilde wijf’ –www.sprinkelsprankel.comGoed voorbeeld doet volgen. In mijn omgeving stikt het van de Wilde Wijven/ Ontembare Vrouwen en ik kijk mijn ogen uit. Soms doe ik een dappere poging om hun essentie te vangen op papier. Het resultaat kun je hieronder lezen.

De overwinningen van tante Vic

Ze komt, ziet en verovert. Ze loopt niet, ze zweeft en wanneer ze ergens binnenkomt is de ruimte van haar. Haar haren zijn altijd zorgvuldig gekapt en haar kleding perfect op elkaar afgestemd. Tante Vic
bepaalt wanneer de zon schijnt; in alle jaren heb ik haar zelden zonder zonnebril gezien.
Tante Vic leerde me dat je met beide voeten op de grond kunt blijven, maar toch boven anderen kunt uitstijgen. Kritisch kijkt zij naar anderen, maar vooral naar zichzelf omdat ze weet dat een betere wereld daar begint. Vind balancerend haar weg tussen theorie en praktijk en ervaart dat het gat tussen die twee soms onoverbrugbaar lijkt te zijn.
Wanneer je licht zo fel schijnt, zullen er altijd anderen zijn die het willen doven. Men deed verwoede pogingen, maar allen mislukten. Hoe donker het ook wordt, tante Vic blijft fier overeind staan.
Wat er ook op haar pad komt, ze gaat ervoor. Ze vecht met volle overgave en trekt daarbij alles uit de kast.
Maar als de strijd gestreden is, opent ze haar handen en laat ze los.
Steeds opnieuw kijk ik met ontzag naar haar kracht om los te laten en over te geven. Onaangedaan treed zij de wereld opnieuw tegemoet; wanneer je vaart op je eigen kompas staat niets je in de weg.

Stijlvol, ijzersterk en onverschrokken. Zo is mijn tante Vic.