Dromers die doen: Linda’s kinderwens

Ooit werkten we voor hetzelfde bedrijf. Het klikte meteen en we kletsten wat af. Toch verloren we elkaar uit het oog.  We veranderden van baan en het contact verwaterde.
Vorig jaar vonden we elkaar terug. Linda las een van mijn artikelen in Freya magazine en nam contact met me op. We blijken lotgenoten te zijn; allebei hebben we een kinderwens én endometriose.
Twee vrouwen met dezelfde droom, maar een heel ander pad.
Vandaag vertelt Linda haar verhaal.

Linda, moederke!
‘Mensen van onze leeftijd jagen vaak grote dromen na. Mijn grote droom is het moederschap. Vanaf jongs af aan ben ik dol op kinderen. ‘Linda, moederke! Jij wordt later écht een leuke moeder!’ hoorde ik vaak als ik met mijn neefjes en nichtjes in de weer was.
Ik wist dat ik het wilde, maar was er nog lang niet aan toe. Eerst studeren, een stabiele baan, een fijne relatie.. Ik wilde wachten tot ik meer zekerheid had, tot ik er klaar voor was. Maar wanneer ben je echt klaar?
‘Zekerheid heb je nooit’, zei mijn buurvrouw toen ik haar vertelde over mijn wens. Daarnaast begon mijn schoonmoeder te dementeren. Hoe mooi zou het zijn als ze haar zoon nog zou kunnen meemaken als vader?
Ik stopte met de pil en vond het heel spannend. Toch had ik vanaf het begin al het gevoel dat het niet vanzelf zou gaan. Mijn lichaam begon anders aan te voelen, ik kreeg meer pijn tijdens mijn menstruatie. Na een jaar ben ik naar de huisarts gegaan en begonnen de onderzoeken. Daar leek in eerste instantie niet veel uit te komen, de resultaten leken goed. Ik had niet veel aandacht voor de pijn. Ongesteld zijn doet nu eenmaal pijn en ik wilde geen aanstelster zijn.De arts stuurde ons naar huis om het een half jaar aan te kijken. Ik wist al dat het niets zou opleveren.

De medische molen
Toen ik na zes maanden weer terug was, vonden ze een cyste van zeven centimeter op mijn eierstok. Het ziekenhuis wilde afwachten, maar toen ik na een pijnaanval op de eerste hulp terechtkwam, werd er een kijkoperatie ingepland. Ik kreeg de diagnose endometriose.
Inmiddels ben ik al drie keer geopereerd aan cystes en verklevingen. Ze hebben ontdekt dat mijn baarmoeder verkleefd zit aan mijn darmwand. Ik blijk niet alleen endometriose, maar ook adenomyose te hebben. Dat is een vorm van endometriose die zich in de wand van het baarmoeder tussen het spierweefsel bevindt. De adenomyose heeft ervoor gezorgd dat de tweede IUI poging die lukte, uitliep op een miskraam.
In totaal heb ik vier IUI behandelingen gehad. Nu ben ik bezig met IVF.
De endometriose en adenomyose reageren heel heftig op de hormonen. Daardoor ben ik drie keer met Lucrin behandeld.  Dat is een medicijn dat ervoor zorgt dat mijn lichaam tijdelijk in de overgang komt. Zo kan mijn baarmoeder tot rust komen voor de volgende stap.
Door de endometriose en adenomyose heb ik veel klachten en pijn.
Mijn hondje Molly houdt me in beweging. Voor haar kan ik zorgen en zo kan ik toch een beetje mijn moedergevoel kwijt.  Ook geniet ik heel erg van de dochter van mijn zus. Het is heerlijk om haar tante te zijn.
Ik richt me op de dingen die me energie geven. Dingen waar ik een hekel aan heb, doe ik gewoon niet meer. Daarom heb ik een poetsvrouw!

Open en eerlijk
Deze periode in mijn leven heeft mijn vriendschappen verdiept. Vroeger verstopte ik me vaak achter een masker, maar dat hou ik niet meer vol. Ik ben nu  heel open over mijn situatie. Iedereen mag het weten en daardoor heb ik de ruimte om me rot te voelen. Mijn omgeving reageert vaak gepast en begripvol, maar de steun en interesse nemen wel af naarmate de tijd verstrijkt. De nieuwigheid is er vanaf en het leven gaat door. Logisch, maar voor mij is het nog steeds spannend en belangrijk.  Dat is moeilijk.
Soms ben ik bang dat ik zal eindigen als een oud, eenzaam vrouwtje. In het begin van het traject wás ik dat vrouwtje al. Bij iedere stap keek ik veel te ver vooruit en dat beangstigde me. Nu denk ik; vandaag is vandaag. Ik kan meer in het hier en nu blijven en de medische molen is daardoor makkelijker vol te houden. Hopelijk is dit de allerzwaarste periode uit mijn leven, want dat betekent dat de rest van mijn leven lichter wordt!

Doorgaan
Moeder worden is mijn droom, maar ik heb het gevoel dat dit nooit zal gaan lukken. Mijn man denkt hier hetzelfde over. Ik wil er alles aan gedaan hebben om moeder te worden; stoppen is nu dus geen optie. Ongewenst kinderloos blijven is als een rouwproces waar ik nog niet aan mag beginnen.
Zolang ik doorga, is er hoop.  Als ik definitief kinderloos blijf, zal ik mijn verwachtingen van het leven bij moeten stellen. Ik ben dertig jaar lang geen moeder geweest en toen was mijn leven ook wel oké. Als ik ooit kan accepteren dat er geen kinderen komen, kan het leven vast weer leuk worden.
Maar de leegte blijft.
Er zijn zoveel mooie verhalen over zingeving en positiviteit bij ongewenste kinderloosheid.  Ik denk dat er een hoop ongewenste kinderloze mensen zijn die zich hier niet in herkennen.
Daarom wil ik mijn verhaal ook niet mooier maken dan het is. Dit is mijn verhaal, mijn droom. Ook al voelt het alsof hij nooit zal uitkomen, toch ga ik door. ‘

 ‘Poeh, dit wordt vast een héél zwaar stuk!’ Linda lacht.
Het is niet de eerste keer dat ze haar verhaal met mij deelt, maar het raakt me iedere keer. Onder het mom: ‘Je kunt maar beter lachen, huilen doe je toch wel’ grappen we heel wat af, maar het gewicht van deze onvervulde droom dragen we allebei met ons mee. 
Een droom is niet altijd rozengeur en maneschijn. Toch blijft Linda de zon achter de wolken zien, windt ze geen doekjes om haar verdriet en straalt ze als ze de lichtpuntjes in haar leven benoemt. Daarin is zij voor mij een lichtend voorbeeld. 

Kamp Kinderloos. Over vallen, opstaan en herkaderen

Ooit waren we met een hele groep.
We dansten van de ene mijlpaal naar de volgende. Samenwonen, trouwen, een huis kopen..
Iedereen had een eigen volgorde  en we troffen elkaar in Kamp Kinderloos.
Het kamp waar gefeest en gefantaseerd wordt. Waar we balanceren tussen ‘We zijn er nog niet aan toe’ en ‘Zullen we het toch proberen?’ Waar er heftig gespeculeerd wordt over wie de volgende zal zijn en of er een jongetje of meisje onderweg is.
Het kamp waar zwanger worden een roze wolk is en kinderloosheid een keuze.

Nog voor we onze basis hadden opgezet, vertrokken de eersten al naar het volgende kamp. We leefden mee, blij en opgewonden over hun toekomst. We zagen onze vrienden transformeren in vaders en moeders, met slapeloze nachten en onvoorwaardelijke liefde. Vertederd keken we naar de baby’s die hun leven zoveel intenser en rijker maakten.  We hoorden de verhalen over totaalrupturen, toeschietreflexen en tandjespoep.
Zij gingen ons voor als verkenners en wij zouden hen over niet al te lange tijd volgen. Tevreden keerden we terug naar Kamp Kinderloos.
Alles gebeurt op het juist moment, dat van ons was simpelweg nog niet gekomen.

In de jaren die volgen wordt het kamp leger en leger. Steeds meer mensen vertrekken naar de volgende fase.
Mr Simpelsap en ik doen verwoede pogingen om het kamp te verlaten, maar glibberen steeds weer terug naar de basis. Het lukt niet.
Roze wolken worden donderwolken en het zicht op de toekomst is mistig.
Waar koersen we op af?
Even verderop staat het leven in volle bloei.
Kamp Kindervreugd groeit. Twee kinderen, drie kinderen…  Het leven dendert voort en gezinnen blijven groeien. Kamp Kinderloos is een afgesloten hoofdstuk uit een ver verleden. Het is moeilijk om een herinnering die zo ver van je afstaat levend te houden.
En waarom zou je ook?

Ze komen weleens langs, de bewoners van Kamp Kindervreugd.
Dan verbazen ze zich over de eindeloze ochtenden waarin uitslapen meer regel is dan uitzondering. Vergapen zich aan de zeeën van vrije tijd en de spontane plannen die moeiteloos tot uitvoering gebracht kunnen worden.  Ze kijken elkaar aan, vol nostalgie en soms een tikje jaloers, om vervolgens tot de conclusie te komen dat Kamp Kindervreugd de plaats is waar ze nu horen.
En dan gaan ze weg.
Maar vaker zijn wij daar, dan zij hier. Want dat is nu eenmaal gemakkelijker.
We passen ons aan in taalgebruik en tempo, stappen in een structuur die niet de onze is en luisteren naar de stroom van anekdotes en nieuwe mijlpalen.
Dan kijken we elkaar aan, soms jaloers en vaak een beetje verdrietig, om vervolgens tot de conclusie te komen dat wij daar de bezoekers zijn.
En dan gaan we weg.

Het restant van Kamp Kinderloos splitst.
De kindervrijen vertrekken, trekken erop uit en vullen hun leven in naar eigen zin.
En wij? Kinderlozen met kinderwens?
Wij blijven.
Wanneer de wolken – grijs of roze-  optrekken, zien we ons leven in nieuw perspectief.
We hoeven de klassieke klim niet te maken om boven onszelf uit te stijgen. Wat maakt het uit wat onze volgende stap zal zijn?
Hier is nog zoveel te beleven!
We spelen, leren en ontdekken. Reizen naar buiten én naar binnen.
Genieten van de vrijheid, de flexibiliteit en de onbezorgdheid.  Eindelijk voel ik hoe heerlijk het is om alleen de zorg voor mezelf te hoeven dragen.
Natuurlijk is er storm en regen, zijn er donderwolken en mistbanken. Vaak mengen tranen van teleurstelling zich nog steeds met die van jaloezie. Maar ondanks alles, staan we hier.
Samen sterk, sterker dan ooit. We genieten van het uitzicht en van elkaar.
Onze kinderwens leeft… en wij eindelijk ook.

10 dingen die ik geleerd heb van mijn (nog) onvervulde kinderwens

copy-of-copy-of-save-the-dateAfgelopen week was het de week van de vruchtbaarheid.  Ik deelde mijn verhalen over onze onvervulde kinderwens en kreeg daarop heel veel hartverwarmende en liefdevolle reacties.
Dank jullie wel!

Inmiddels zijn wij al ruim vier jaar bezig met onze kinderwens.
Jaren waarin we hebben geworsteld, gehuild, heel vaak zijn gevallen en nog vaker zijn opgestaan.
Simpelsap zou Simpelsap niet zijn als ik de lessen die ik hiervan leerde niet met jullie zou delen.
Dus vandaag; tien dingen die ik leerde van mijn (nog) onvervulde kinderwens.

1. Het leven is niet eerlijk.
Ik weet niet zo goed wanneer ik de illusie opbouwde dat het leven ‘eerlijk’ is. Misschien heb ik teveel Disneyfilms gekeken.  😉
Wij willen ontzettend graag een kindje, maar dat is ons tot nu toe niet gelukt. Tegelijkertijd worden vrouwen ongewenst zwanger of zijn er ouders die niet voor hun kindje kunnen zorgen. Eerlijk is anders, maar er is niets aan te doen. Door te vergelijken maak ik mezelf alleen maar ongelukkig. Ik probeer dit dan ook zo min mogelijk te doen.

2. We zijn niet alleen…
Verminderde vruchtbaarheid komt bij één op de zes stellen voor.
In onze omgeving waren er weinig andere stellen met wie we open konden spreken over onze situatie. Via Freya de vereniging voor mensen met vruchtbaarheidsproblemen, zijn we in contact gekomen met andere lotgenoten.  Ook biedt Freya verschillende workshops en cursussen aan en kan informatie verschaffen over bijvoorbeeld behandelingen in het buitenland.

3. …maar soms wel eenzaam.
We wijken af. Qua structuur, leefstijl en bezigheden.
Bij sociale gelegenheden voel ik me vaak buitenspel gezet wanneer moeders trots vertellen over hun zwangerschappen, bevallingen en kroost. Ik voel me ongemakkelijk wanneer mensen me vragen naar mijn kinderen, omdat ik ze dan moet vertellen dat ze (nog) niet bestaan. Niet iedereen begrijpt hoeveel invloed een (nog) onvervulde kinderwens kan hebben op je leven en dat is weleens moeilijk.

4. Wij zijn niet de enige die verdrietig zijn..
Soms raak ik zo opgeslokt in mijn eigen verdriet dat ik vergeet dat ook de mensen om ons heen verdrietig zijn. Voor ons, omdat ze het ons gunnen, maar ook voor zichzelf. Als ik geen moeder wordt, zullen mijn ouders geen opa en oma Simpelsap worden en mijn zusje geen Tante Simpelsap. Mijn vriendinnen die stiekem fantaseerden over het gezamenlijk groot brengen van onze kinderen zullen het plaatje wellicht aan moeten passen en bepaalde familietradities zullen door ons niet voortgezet kunnen worden.

5. …maar bepaald verdriet kan alleen ik dragen – en dat is oké
Hoeveel mensen er ook met je meeleven, hoe goed Mr. Simpelsap en ik er ook over praten, bepaald verdriet kan alleen ik dragen. Tijdens de behandelingen in het ziekenhuis droomde ik vaak heel levendig over zwanger zijn of  over onze baby die ik vasthield. Wanneer ik wakker werd zónder bolle buik of baby was dat heel erg verdrietig.
Ik heb geleerd hoe ik voor mezelf kan zorgen. Hoe ik ruimte kan geven aan mijn verdriet, mezelf kan troosten en mijn pijn kan verzachten.
Sommige dingen moet je gewoon alleen doen in het leven.

6. Verdriet zorgt  voor verdieping
Door open te praten over mijn onvervulde kinderwens, mijn gevoelens te delen en mijn kwetsbaarheid te tonen hebben de relaties met familie en vrienden zich verdiept.
Gesprekken gaan veel verder dan voorheen, ik leer de mensen om me heen een stuk beter kennen en zij mij ook. Relaties zijn oprechter en hechter en zijn daardoor nóg waardevoller geworden.

7. Mijn huid wordt dikker, maar mijn hart blijft zacht
Soms spreekt lompheid luider dan liefde.  Maar dat wil niet zeggen dat er geen liefde is.
Ik kan het weten, want ook ik kan er wat van.
In de loop der jaren kreeg ik een hoop goedbedoelde en onhandige adviezen. Het is moeilijk aan te voelen wat je wel of niet kunt zeggen tegen een vrouw met een onvervulde kinderwens. Ik probeer mezelf altijd kwetsbaar op te stellen en eerlijk te zijn over de emoties die ik ervaar. Maar als lompheid dan nog steeds luider blijft klinken dan liefde is het tijd om afscheid te nemen. Uit liefde voor mezelf.

8. Jaloezie is bedekt verlangen en dat mag er zijn…
De boodschap “In blijde verwachting” brengt mij soms in zure verachting. 
Ik heb weinig ervaring met jaloezie en schrok dat ook ik soms verteerd kan worden door afgunst. Wat voelde ik me lelijk en dom als mijn jaloezie niet te verbergen was wanneer een collega, kennis of vriendin zwanger bleek te zijn.
Toch geef ik mezelf nu de ruimte om deze gevoelens te ervaren. Ze zijn misschien niet fraai, maar horen wel bij mij.

9. .. net zoals al die andere ‘monsters’ of gekke kanten van mezelf.
Verdriet, boosheid, jaloezie, schaamte, eenzaamheid…de trein van ongewenste kinderloosheid brengt je op allerlei plekken waar je niet wil zijn. Ik leerde bij ieder station om me heen te kijken en het landschap in me op te nemen. Ik hoef er niet te blijven, maar ben er wel geweest.

10. Waar ik ook ga, daar ben ik.
Leven met een onvervulde kinderwens is soms heel zwaar, verdrietig en eenzaam. Maar ook ontzettend mooi, vervullend en dankbaar. Mr. Simpelsap en ik staan samen supersterk, de banden met familie en vrienden zijn hechter dan ooit te voren. We reizen. Bij onszelf naar binnen en naar de wereld buiten en kijken daarbij onze ogen uit.
We horen vaak als bemoediging of troost: ‘Geef de moed niet op, want alles komt goed’.
Maar dat is het al. Zolang we aanwezig blijven in het moment gaat onze moed nooit verloren en is alles precies goed zoals het is.

De kunst van het wachten

De kunst van het wachten

“Als alles in beweging is, moet jij juist stilstaan. Doe wat je doen moet en wacht af. Later valt alles op zijn plek en kun jij je koers bepalen”
Hij glimlacht alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
Ik glimlach terug en vraag me af of hij gek geworden is.
Stilzitten en wachten? Hoe dan?
Als een konijntje dat angstig in de koplampen kijkt?
Als een leerling die hoopt dat ze geslaagd is?
Als mezelf, wanneer de seconden wegtikken op de klok en ik vurig hoop op een positieve test?

Wachten.
Je zou denken dat oefening kunst baart, maar in mijn geval is niets minder waar.
In de vier jaren dat Mr. Simpelsap en ik Simpelsapjes proberen te brouwen, hebben we samen heel wat af gewacht.
Dolgeslingerd  tussen hoop en vrees.
Hoe kun je wachten zonder hoop?
Hoe kun je hopen zonder vrees?
Wachten betekent dat alles wat ik kon doen gedaan is.
Machteloos overgeleverd aan God, geluk en toeval.
Stilstaan en wachten.

Wachten is nooit mijn sterkste kant geweest.
Met een vurige ambitie om alles beheersbaar te houden, plande ik met militaire precisie mijn leven.
Opgedeeld in vijf- en tien jaren plannen, die op hun beurt opgebroken werden in nimmer eindigende actielijstjes.
Altijd in beweging, altijd efficiënt. 100% inzet, voor 100% resultaat.
Pas nu het leven mij in de wacht heeft gezet, durf ik stil te staan.

Stil staan.
Ervaren hoe diep mijn wortels zijn gegroeid en hoe hoog mijn handen kunnen reiken.
Voelen hoe stevig onze basis is en hoe helder mijn intuïtie klinkt. Hoeveel ik heb om dankbaar voor te zijn en hoe groot mijn geluk is wanneer ik vliegensvlugge gedachten kan vangen op papier.
Ik ren niet langer uit angst naar de volgende mijlpaal in mijn leven, maar beweeg steeds bewuster uit liefde. Ik vaar op mijn vertrouwen dat alles een tijd en reden heeft en langzaam groeit de moed om me te laten verrassen door het leven.
Mijn pad naar later hoeft niet strak uitgestippeld te zijn.
Ik kan volgen wat mijn hart in beweging brengt, wat mijn ogen laat sprankelen en wat me voldoening en vrede geeft. Met die koers maakt het niet uit hoe de puzzelstukjes zullen vallen.
Ik ben altijd op mijn plek. Daar hoef ik niet op te wachten.

Leven in de pauze: Picknickkleedjes en piemelpiñata’s

Leven in de pauze Een half jaar geleden schreef ik openhartig over het leven met een onvervulde kinderwens.  Mr. Simpelsap en ik zaten tot over onze oren in het medisch traject en dat ging gepaard met heel veel worstelingen en tranen. We besloten een pauze in te lassen en ons te richten op andere dingen.
Maar het leven om ons heen gaat door. Het kinderloze kamp waartoe wij behoren, krimpt steeds een beetje verder en de kloof tussen de wereld met kinderen en onze wereld zonder, groeit steeds een beetje groter. De confrontatie met de wereld met kinderen is soms wel wat ingewikkeld:
* Verjaardagscadeautjes kopen voor jarige jetjes en jobjes en geen inspiratie hebben.
(Want wat is in vredesnaam interessant voor kinderen van 4,6, of 10 jaar?)
* Rond 18.30 op een feestje komen, denken op tijd te zijn en de vrienden met kinderen zich ongerust afvragen waar we toch bleven omdat het feestje bijna afgelopen is.
* Of wanneer mensen die je niet kennen, zoekend om zich heen kijken op een feestje voor een kind en vragen: “en welke is van jou?”
(Ik wijs dan maar schaapachtig naar Mr. Simpelsap)

Chillen moet je willen!
Toen we besloten een pauze te nemen, namen we bewust afstand van het medisch traject in het ziekenhuis. Op adem komen, andere zaken ontdekken en in alle rust bedenken wat we willen doen. Onze kinderwens blijft daarentegen bestaan en dat zorgt soms voor moeilijke momenten. Maar zoals een vriendin dit weekend zei: Chillen moet je willen! Steeds vaker ontdekken we fijne kind-gerelateerde momentjes in ons leven;
* Chillen op een picknickkleedje op een balkon met vrienden en al hun kinderen. Beseffen dat sommige vriendschappen gewoon met ons meebewegen en bewonderend toekijken hoe onze vrienden zijn gegroeid in hun ouderrol.
* Eindeloos knuffelen met babietjes van familie of vrienden. Ze groeien als kool en ik hoef – naast het gelegenheidsknuffelen en genieten van hun gezelschap – niet veel meer te doen.
* Luisteren naar de gedetailleerde “waar babies vandaan komen uitleg” van een vier (en een half!) jarig vriendinnetje, zodat Mr. Simpelsap en ik ook weten hoe we een baby kunnen maken.
* Spontane knuffels van jarige jetjes, die ondanks dat ze druk aan het spelen zijn op hun kinderfeestje, toch even de tijd nemen om ons om de hals te vliegen.

De volwassenen, dát zijn de kinderen!
Dan die momenten dat ik een lotgenootje tref. Iemand die, ondanks het gemis van een onvervulde kinderwens, leeft uit plezier en liefde, volop van het leven geniet en alles uit deze fase haalt wat erin zit.
Zorgeloos kunnen vloeken, fantaseren over bad-ass verjaardagsfeestjes met drank, ballenbakken, en piemelpiñata’s, gevuld met speelgoed voor volwassenen (want er hoeft geen goed voorbeeld gegeven te worden).
Gulzig genieten van de zeeën van tijd en elkaar inspireren over hoe we deze het beste kunnen vullen. Eigen bedrijven, nieuwe hobby’s, cursussen, reisjes, roadtrips en heel veel uitslapen!
Het “kinderlozen met kinderwens” kamp wordt steeds kleiner, maar áls we elkaar treffen, zijn de gesprekken open, begrijpend en zo waardevol.
Mijn leven in de pauze is voorbij, het idee dat ik ‘(nog?) niemands moeder’ ben, heb ik achter me gelaten.
Er is alleen NU.
Nu ben ik gewoon Aca en geniet ik als een kind zo blij van alle mogelijkheden en vrijheden die deze fase te bieden heeft 🙂

Meesterlijke maandag: Een jaar voor mezelf

Een jaar voor mezelf

A girl with a plan, that’s me!
Vraag me waar ik vandaan kom en ik vertel je waar ik naartoe ga.
Voor zolang ik me kan herinneren heb ik duidelijk afbakende doelen.
Een goed rapport, rijbewijs of diploma.
Met mijn volle focus op Later trok Nu aan mij voorbij.
Op onze weg naar Simpelsapjes deed ik dat niet anders.
Altijd bezig met de volgende meting, de volgende stap, de volgende fase.
Ik hield me vast aan hoop en probeerde verwachting los te laten. Het was een ingewikkelde worsteling.
Mijn anker was: “Dit is tijdelijk, ook dit gaat voorbij.”
Dat dit voor het hele leven geldt, drong niet tot me door.
Na de zoveelste teleurstelling besloten Mr. Simpelsap en ik een pauze in te lassen.
Een heel jaar, vrij van ziekenhuizen, poeders, spuiten en hormonen.
Een heel jaar vrij van plannen op een cyclus en niet meer alert hoeven zijn op wat ik eet en drink.
Een heel jaar.. vrij.

Keep on rolling
(Klein)dochter, zus, nicht, vriendin of echtgenote.
Welke rol ik ook toebedeeld kreeg, ik speelde hem vol overgave.
Het goede voorbeeld, een luisterend oor, tijd, energie, aandacht en liefde, ik bleef maar geven.
Geven om mijn bestaansrecht te verdienen, om mijzelf op waarde te kunnen schatten. Binnen de kaders van de ander, vormde ik mezelf.
Geven omdat de gaten in de harten van anderen, het mijne verscheurt.
Waar de één tekortschoot, schoot ik te hulp om te gaten dicht te lopen.
Steeds een beetje sneller, steeds een beetje verder aan mezelf voorbij.

Graven en bouwen

Tegenslagen hebben mijn incasseringsvermogen vergroot, mijn daadkracht en mijn flexibiliteit laten groeien.
Ik mag er zijn, zonder rol of functie, zonder in dienst te staan van een ander. Ik mag mezelf vormen binnen mijn eigen kaders.
Al eerder besloot ik mijn reddingsbootje leeg te laten lopen, de verantwoordelijkheid voor persoonlijk geluk bij de persoon terug te leggen en mezelf op te bouwen als vuurtoren.
Nu maak ik werk van dat besluit.
Richt ik me op verlichting, in plaats van versterking.
Stop ik met verstoppen en ga van zoeken naar onderzoeken.
Oude patronen graaf ik uit en steen voor steen leg ik een nieuwe basis.
Wat verlicht mij? Waar ga ik van stralen? Welk licht wil ik op de wereld werpen?

Dit jaar ga ik me verdiepen in mijn grote liefdes: schrijven en yoga.
Momenteel werk ik aan een aantal opdrachten en eind dit jaar rond ik mijn schrijversopleiding af. De volgende stap? Yogajuf worden!
Ik kijk er nu al naar uit om me te verdiepen in de yogaleer en te leren hoe ik deze kennis en vaardigheden door kan geven aan anderen.
Alles wat ik aandacht geef groeit en ik ben benieuwd naar alle avonturen die ik zal gaan beleven.
Ik hoop nog steeds vurig dat die éne rol als moeder voor mij is weggelegd.
Maar tot die tijd speel ik hoofdrol in mijn eigen leven.
Simpel en sappig, met een hoofd vol dromen en een buik vol blije kriebels.

Twee kamertjes geluk; thuiskomen bij mezelf

Een kamertje (1)Met ontwikkeling van hoofd en hart probeer ik mijn leven zo simpel en sappig mogelijk te houden.
Er is alleen één speler die ik steeds vergeet en buitensluit; mijn buik.

Van rommelschuur..
Sinds ik me kan herinneren is die regio vooral in gebruik als rommelschuur. Schimmen uit mijn jeugd, schaamte en verdriet werden zorgvuldig weggemoffeld. In de verste hoeken hielden zich de donkerste herinneringen schuil.  Uit het oog, uit het hart, maar nog steeds zwaar op de maag.
Ik regelde vele opbergsystemen om alle beschikbare ruimte zo efficiënt mogelijk te vullen.
Maar vol is vol.
De hoogspanning op mijn verwachtingen zorgde voor kortsluiting in mijn hoofd en de rommelschuur puilde uit zijn voegen. Steeds vaker kreeg ik last van buikpijn en kramp. Toen later de Endobitch ook nog om de hoek kwam kijken, was het tijd om in actie te komen.
Ik dook de schuur in, deed het licht aan en haalde de bezem door mijn angsten en schaamte. Het was tijd om los te laten, monsters te temmen en ruimte te maken.
Stapje voor stapje won ik terrein.
De engste monsters vertrokken, de donkerste hoekjes werden lichter.

… naar kweekvijver
Lang heb ik niet kunnen genieten van mijn succes. Het opruimen van mijn rommelschuur veranderde geleidelijk in het ombouwen tot kweekvijver. We wilden Simpelsapjes! Aangezien dit niet vanzelf ging, werden er professionele hulptroepen ingeschakeld. Ze onderzochten, maten en spoten hormonen in. Kansen werden berekend en succes werd afgedwongen.
Mijn opgeruimde buik was niet langer van mij, maar stond in dienst van een hoger doel.

Wie woont er in mijn buik?
De rommelschuur is opgeheven, de kweekvijver in optimale conditie gebracht, maar mijn buik laat zich niet dwingen.
Het licht baant zich weer een weg naar binnen en het achterstallige onderhoud wordt pijnlijk zichtbaar. Al die tijd wilde ik mijn buikkamertje vrijmaken voor een Simpelsapje, maar realiseer nu dat ik er zelf nooit heb gewoond.

Mijn buik mag er gewoon zijn, zonder functie omschrijving, zonder uiterlijkvertoon.  Net zoals ik. Precies zoals ik ben, doe ik waar ik goed in ben.
Ik wil leren luisteren naar haar verhalen, genieten van haar herinneringen. Zoals die eerste keer dat ik Mr. Simpelsap zag. Mijn hart brak open, mijn buik vulde zich met blijheid en herkenning en in mijn hoofd hoorde ik luid en duidelijk: hij is het!
Met hoofd, hart en buik op dezelfde lijn ontstaat er een sterke, wijze basis waar ik altijd op terug kan vallen.

Hier ben ik, thuis bij mij.
Daar ga ik, met volle kracht vooruit!

Kamertje Geluk


Een kamertjeBij onze eerste ontmoeting wist ik het zeker; jij wordt het kamertje van mijn dromen!
Je zag er nog niet uit zoals ik in gedachten had, maar daar prikte ik doorheen. Met liefde en aandacht stripten we je tot de basis, gaven je een likje verf en een nieuwe vloer.
Meer was nog niet nodig, de bestemming die ik voor jou in gedachten had, lag immers nog in de toekomst.
Je werd de logeerkamer / game kamer en je muren vulden zich met gelach, nachtelijke gesprekken, FIFA geluiden en een hele hoop mooie herinneringen. Naarmate de tijd verstreek werd de ruimte die je bood voor onze dromen steeds wranger.
Mijn handen jeukten om je aan te pakken, om je te voorzien van je nieuwe bestemming. Maar onze vurige wens bleef onbeantwoord.
Logées vertrokken, spelletjes waren uitgespeeld en de spullen stapelden zich op. Waskamer, rommelkamer, recyclekamer…je slibde dicht en herinnerde me bij iedere confrontatie aan een droom die niet was uitgekomen. Een droom die ik nog niet helemaal kon afschrijven, maar wel besloot te parkeren voor een andere fase in mijn leven.

Toch bleef je me trekken. Regelmatig stapte ik bij je naar binnen, ongeduldig of geïrriteerd op zoek naar verloren zaken.
In de afgelopen jaren ben ik tijdens het najagen van mijn dromen verdwaald geraakt tussen hoop en vrees, tussen Nu en Ooit.
Je rommel confronteerde me met obstakels die ik mezelf opwierp, de onafgemaakte zaken, de halfbakken wensen en de dromen die lagen te wachten om nagejaagd te worden.
Je boodschap was luid en duidelijk: Als mijn focus op later ligt, heeft NU geen schijn van kans.

Ik blies het stof van mijn dromen en besloot jou je verdiende bestemming te geven. Vanaf nu gun ik mezelf alle ruimte om te doen waar ik goed in ben, om er zo beter in te worden.
IMG_5088Kamertje geluk. Je hebt er even op moeten wachten, maar bent nu eindelijk wie je hoort te zijn 🙂

Eindbestemming onbekend

1

Gisteren had ik mijn eerste bijeenkomst Columns en blogs, een verdiepingsmodule van de Schrijversacademie.
We kregen de opdracht om een column te schrijven over een actueel onderwerp naar keuze. Zie hieronder het resultaat!

 

Als ik de social media moet geloven, is ongeluk een illusie.
Baal je van je bril?
Dan laat je je ogen toch laseren?
Uitgekeken op je partner, of behoefte aan iets extra’s?
Second life.nl!

Ongemak is een keuze, lijden een optie.
Er is niets wat een 30 day challenge, cosmetische ingreep of adembenemende reis niet kan oplossen. Mocht alles toch mislukken, kun je als laatste redmiddel de realiteit redigeren, fotograferen en verfraaien met een mooie filter. #Lovemylife

Verblind door de schone schijn van anderen, zet ik mijn eigen leven in een kritisch licht. Ik worstel met mijn onzekerheden en neem mijn uitdagingen onder de loep.
Baby’s maken bijvoorbeeld, niet mijn sterkste kant.
Na vier jaar experimenteren en medisch goochelen ben ik er wel even klaar mee. Uit mijn hoge hoed is (nog) geen baby getoverd.
Jammer, the show must go on!
IVF, draagmoederschap, adoptie..Mijn omgeving praat me moed in.
Waar een wil is, is een weg!

Maar mijn route naar geluk had ik anders uitgestippeld. Uit angst liet ik me eerder op sleeptouw nemen en verdwaalde tussen hoop en vrees.
Geluk is een keuze en nu maak ik die zelf.
Ik trekt aan de noodrem, wil op adem komen en genieten van het uitzicht.
Nu ga ik voor de toeristische route, bestemming onbekend.

 

Monsterlijke maandag: Verdriet

Verdriet Hoe fanatiek ik je ook wegpoets, steeds kom je weer terug.
Met grote regelmaat kom je mijn leven in gestrompeld, om vervolgens voor onbepaalde tijd je kamp op te slaan. Je kleurt mijn dagen grijs, mijn gezicht grauw en dooft de lichtjes in mijn ogen. Met jou op sleeptouw is elke dag een zware opgave, zonder vooruitzicht op zonneschijn na regen.
Na je vertrek kijk ik terug op een periode van intensieve groei en koester ik alle inzichten die je me bracht.
Maar toch…als radicale blijheidsstrijder heb ik geen boodschap aan jouw aanwezigheid.
Ik besloot je te weren uit mijn leven. Gewapend met een plan van aanpak storm ik op je af. Aanval is de beste verdediging en ik ben erop gebrand je te temmen en zo snel mogelijk naar buiten gooien. Natuurlijk zijn je bezoekjes soms noodzakelijk. Bij het overlijden van Pippi bijvoorbeeld, kon ik niet om je heen. Met de vijf fasen van rouw in mijn achterhoofd verliep je bezoek volgens een redelijk strak programma. Enige uitloop was te accepteren. Ik kon ongeveer inschatten wanneer je zou vertrekken en zat mijn resterende tijd met jou braaf uit. De illusie dat je beheersbaar bent, zorgde voor een vredig gevoel.
Deze keer is anders.
Als een ongeleid projectiel draaf je door mijn leven. Donkere kringen van zwaarmoedigheid en somberte spreiden zich uit over een steeds groter wordend oppervlak. Beïnvloeden de manier waarop ik naar het verleden kijk en droom over de toekomst.
Simpelsapjes maken is een ingewikkeld proces. Continu laverend tussen hoop en vrees probeerden we er het beste van te maken. Maar hoe goed ik ook oplette, langzaam sijpelde onze wens andere leefgebieden binnen. Het brouwen van Simpelsapjes was het hoofdproject in ons leven geworden. Meedogenloos slurpte het onze tijd en energie op. Met de restjes hielden we de overige zaken in ons leven overeind. Duizelig door de medische molen raakte ik mijn focus kwijt.
Jij aarzelde geen moment en nam resoluut het roer over. Deze keer liet je je niet afschepen, klemde me vast in een innige omhelzing, om me voorlopig niet los te laten. Wie niet luisteren wil, moet maar voelen. Je hebt helemaal gelijk.
Je helpt me het leven op waarde te schatten, prioriteiten te stellen en liefdevol met mezelf om te gaan. Samen ontdekken we wat mij troost, om daar vervolgens voorzichtig van te genieten. Met jou aan mij zijde wordt ‘Doen waar ik zin in heb’ een stukje makkelijker. Achteraf maak je alles beter. Maar als je er bent, kijk ik je het liefste de deur uit.