Hoe pak ik rust?

rest

Rust. Het fladdert als een ongrijpbaar vlindertje dwars door al mijn chaotische gedachten heen. Na een periode van ziek zijn, drukte op werk en privé en alle lieve, overweldigende reacties op Simpelsap is rust precies wat ik nodig heb.
Natuurlijk komt Miss Perfectionist meteen in opstand.
Rust komt na hard werken en gezien ik (vandaag) nog niets gepubliceerd heb, heb ik het niet ‘verdiend’.
Ideeën spoken door mijn hoofd, kriebelen in mijn vingers en staan te trappelen om losgelaten te worden op papier.
Toch lukt het niet.

Vijf minuten geleden viel het kwartje pas. Ik hoef geen rust te verdienen, maar kan het mezelf gewoon geven!
Eventjes niet bloggen, maar lekker ontspannen, inspiratie opdoen en straks weer met een vrij en en blij gevoel lekker achter de laptop.

Ik ga ervan genieten, tot gauw!
X

 

Pak het beestje bij de ballen: Ik ben één op de drie.

pak-het-beestje-bij-de-ballenSimpelsap draait om simpel, sappig en echt leven uit liefde.
Leven met taboes is voor mij leven in verdrukking.
Ik weiger nog langer in dienst te zijn van mijn innerlijke monsters en daarom is het tijd om dit te delen.

Één op de drie vrouwen is in haar leven slachtoffer van seksueel geweld.
Ik ben die één op de drie.
Op jonge leeftijd zijn er twee personen ver over mijn grenzen gegaan en hebben tegen mijn zin, seksuele handelingen met mij verricht.
Wie dit waren, wat de context is en wat er precies is gebeurd zijn niet relevant voor dit verhaal. Dat seksueel geweld verstrekkende gevolgen heeft wel.

Ik ben beroofd.
Nog voor dat ik wist wat ik waard was, werd het van me gestolen. Kinderlijke onschuld, zorgeloosheid en impulsiviteit.
Mijn kwaliteiten in de knop werden omhuld met een donker geheim dat te zwaar was om te dragen. Ik vertelde het aan mijn familie en daar werd wisselend op gereageerd. Sommigen waren woest, anderen verdrietig. Sommigen wilden praten, anderen juist handelen.
Ook zijn er mensen die er niets van wilden weten en het tot de dag van vandaag blijven ontkennen.
Er werd gewerkt aan mijn weerbaarheid, maar tegelijkertijd werd ik opgezadeld met de veel te zware verantwoordelijkheid om het gebrek van zelfbeheersing van een ander te compenseren.
Veel te vroeg leerde ik wat ongewenste intimiteiten zijn en dat ik me bewust moest zijn van mijn eigen grenzen. Ineens kon iedereen dader zijn en van mij weer een slachtoffer maken.
Ik heb geleerd me te schamen.
Voor mezelf, voor mijn lichaam en voor wat het op kon roepen bij anderen.
De gebeurtenis die me heeft beroofd van wat ik had kunnen zijn, mocht geen rol spelen in mijn leven. Ik werd me pijnlijk bewust van mijn vrouwelijkheid en de desastreuze gevolgen van het verkeerd inschatten van situaties.
Leegte, schaamte en eindeloze onzekerheid. Een nooit te stillen honger naar (zelf)controle en bevestiging. Gebukt onder schaamte, maakte ik me kleiner dan ik was.
Ik wilde graag mijn plek op deze wereld innemen, maar twijfelde aan mijn bestaansrecht.
Ik werd een emotionele kameleon; peilde reacties en paste daarop mijn muurtjes en maskers aan. Mijn verwarring overwon ik door afstand te nemen, van mezelf en van anderen.  Niemand kan mij raken als ik er niet ben.

Ik vocht en overwon
Vol idealisme startte ik met mijn SPH opleiding, waar ik hoopte te leren andermans gebroken hart of zelfbeeld te helen, maar uiteindelijk vooral mezelf leerde redden. Ik ging in therapie, vertelde stukje bij beetje mijn verhaal en zette yoga en shiatsu massages in om terug te kunnen keren in mijn lichaam dat ik zolang heb gemist.
En ik schrijf alsof mijn leven er vanaf hangt. Want dat is ook zo.
Ik ben de baas over mijn verhaal en ik kan de held zijn, of het chronische slachtoffer. Mijn verhaal bestaat niet bij de gratie van een ander.
Er is mij geweld aangedaan en de gevolgen daarvan draag ik nog iedere dag.
Vechten om bestaansrecht of erkenning, het moeizame traject van het maken van Simpelsapjes, worstelen met de Endobitch en eindeloos onderhandelen met Miss Perfectionist en Miss Controlfreak.
In de meest alledaagse situaties gooit dit trauma haar eigen sausje in de mix, zodat de luchtigheid en onschuld er meedogenloos uitgeklopt worden en Angsthaas overuren maakt.
Toch weiger ik om lelijk te worden van het leed dat ik draag en weiger de schuld bij me te houden voor de daden die ik niet heb verricht.
Stap voor stap schud ik de onzichtbaarheid van me af, durf ik mijn slachtofferschap te omarmen en los te laten wat niet bij mij hoort.
Ik ben de schaamte voorbij en kan dit verhaal met opgeheven hoofd met je delen. Niet als een slachtoffer of overlever, maar als een vrouw die probeert te leven uit liefde.

Lichter leven: Een beetje hulp van buiten

Licht leven een beetje hulp van buitenIn mijn zoektocht naar de ideale capsule wardrobe kom ik heel wat hobbels tegen. Ondanks de hulp van Pinterest, Mr. Simpelsap en vriendinnen, besloot ik wat professionele hulptroepen in te roepen. Ik trok mijn stoute schoenen aan en nam contact op met Xstyling Image voor een afspraak. Akke Marije nam uitgebreid de tijd om mijn wensen te bespreken en was heel duidelijk over de diensten die zij verleent en het daarbij behorende prijskaartje. Per mail kreeg ik een vragenlijst toegestuurd, die ik kon aanvullen met outfitfoto’s van mezelf.
Voor mij was het helder: ik wil een aantal outfits samenstellen die mijn figuur flatteren en wat handvatten zodat ik in het vervolg zonder al teveel moeite zelf kledingcombinaties kan samenstellen. De voorbereidingen waren grondig en dat stelde me alvast wat gerust. Toch zag ik er een beetje tegenop.. De hele dag met kleding bezig zijn en langer dan een uurtje in de winkelstraten rondlopen? Ik moest er niet aan denken.. Winkelen was een noodzakelijk kwaad dat ik het liefst zo snel mogelijk wilde afvinken van mijn to-do lijstje.

Here we go
Een maand later was het zover. Mijn dagje met een personal shopper.
Vroeg in de ochtend stond Barbara bij mij voor de deur.
Een hartelijke, open vrouw bij wie ik me meteen op mijn gemak voelde. We begonnen de dag met een kopje thee en namen een aantal stijlen door. Welke stijlen spraken mij aan? Daarna kreeg ik een figuuranalyse. Hoewel ik deze al eerder bij mezelf heb gedaan, was het erg prettig om iemand met ervaring te hebben die haar mening gaf. Barbara legde uitgebreid uit welke kenmerken mijn figuur had en toonde me welke kleding het beste bij mij zou passen. Na alle informatie namen we mijn stijlpaspoort door, waarin ik alles kon vastleggen wat ze me had verteld. Daarna was het tijd voor een kijkje in mijn kledingkast. Met Barbara’s informatie vers in mijn hoofd, kon ik meteen een aantal kledingstukken van de twijfelstapel naar de doneerstapel verplaatsen. Ik had een aantal outfits klaargelegd die ik vaak droeg, om haar mening te vragen. Daarnaast had ik een aantal kledingstukken bewaard die me ooit erg leuk stonden, maar nu niet meer. Samen analyseerden we waardoor dat kwam en waar ik in het vervolg op kon letten. Mijn zelfvertrouwen borrelde op en ik kreeg er zelfs een beetje zin in..

Shop til you drop!
Na de theorie was het tijd voor de praktijk. Barbara ging heerlijk efficiënt te werk. Ze had van te voren al een aantal winkels uitgezocht waar ze een kijkje wilde nemen.
Ikzelf was nogal overdonderd. De theorie van eerder op de dag fladderde in mijn hoofd en zorgde voor een totaal nieuwe blik op het kledingaanbod. Ik probeerde mijn weg te vinden, maar dat viel nog niet mee. Voor mij is shoppen een noodzakelijk kwaad, voor Barbara een bron van plezier.
En wat kon ze het goed! Theorie en praktijk liepen naadloos in elkaar over toen ze mij ontspannen door de winkel loodste en uitlegde welke stoffen flatteerde en welke niet. Moeiteloos verzamelde ze diverse kledingstukken waar ze in een handomdraai verschillende outfits van maakte. Ik was niet langer meteen afwijzend naar kleding, maar eerder nieuwsgierig. Zou deze rok écht bij me passen?

I’m back!
Angsthaas had het hoogste woord toen ik bibberend de eerste outfit aantrok die zij voor me had uitgekozen. Toen ik in de spiegel keek, viel mijn mond open van verbazing. Ik droeg een spijkerjasje, een wit t-shirt, een zwarte kokerrok en witte sneakers. Het was een eenvoudige, comfortabele en vrouwelijke outfit. Voor het eerst in jaren herkende ik mijn eigen spiegelbeeld. Alsof mijn buitenkant nu eindelijk weer paste bij mijn binnenkant.
Barbara zocht nog een aantal andere outfits voor me uit, in verschillende winkels. Ze pakte de juiste maten, zorgde voor de juiste accessoires en maakte foto’s van elke outfit. Daarbij hield ze rekening met mijn eerder genoemde budget én de kleding die ze in mijn kast had zien hangen. Wat een luxe behandeling!

Het is inmiddels al een aantal maanden geleden sinds mijn dagje met Barbara, maar ik kijk er nog steeds met veel plezier op terug. Die dag ging er een knopje om in mijn hoofd. Ik ontdekte dat mijn innerlijk en uiterlijk precies bij elkaar kunnen passen. Het enige wat ik hoef te doen is te denken in mogelijkheden en dapper genoeg te zijn om te experimenteren met mijn comfortzones.
Mijn ideale capsule wardrobe is er nog lang niet, maar de reis er naartoe is een stuk leuker geworden!

Lichter leven: Een capsule wardrobe bouwen

Licht LevenMinimalistisch, efficiënt en tijdbesparend. Dat is voor mij een capsule wardrobe.
Een kleine verzameling van essentiële, kwalitatief goede kledingstukken die ik op allerlei verschillende manieren met elkaar kan combineren.
Op deze manier kan ik met minder kledingstukken, meer outfits creëren. Beter voor het milieu en beter voor mezelf!

Waar moet ik beginnen?
Op Pinterest  😉
Ik besteedde er heel wat uurtjes om plaatjes te verzamelen van kledingstukken, outfits en accessoires die ik mooi vond. Door deze allemaal bij elkaar te zetten, kreeg ik een steeds helderder beeld van mijn eigen stijl.
Comfortabel, stoer en vrouwelijk.

Kleur bekennen
Teveel kleur maakt onrustig en is bovendien moeilijker te combineren. Ik besloot een aantal basiskleuren te kiezen; zwart en rood (mijn lievelingskleur! Ik ben er zelfs in getrouwd), donkerblauw, grijs en wit. Samen met een vriendin deed ik een kleurenanalyse om eens samen met een professional te bekijken welke kleuren me qua kleding en make up het mooiste zouden staan. Ik kreeg een op maat gemaakte kleurenwaaier zodat ik kon experimenteren met kleuren die buiten mijn comfortzone lagen (zoals kikkergroen!) maar wel mooi bij mij staan.
Ook snuffelde ik eens rond in mijn geminimaliseerde kledingkast
Welke stofjes vond ik het fijnst? Ik houd van zachte stoffen, die natuurlijk aanvoelen en geen geurtjes vasthouden.
Ik hou niet van strijken dus kreukgevoelige stoffen vallen bij voorbaat af. Tenslotte las ik de labeltjes en maakte aantekeningen, zodat ik bij een volgende aankoop op de samenstelling van de stof kon letten.

Appels en peren, zandlopers en rechthoeken
Als ik een kleine garderobe heb, wil ik me een elk kledingstuk fantastisch voelen. Het was dus belangrijk dat ik goed wist welke kleding mij flatteerde en welke niet.
Ik ging in mijn ondergoed voor de spiegel staan, nam mijn maten op en analyseerde mijn figuur. Daarna verzamelde ik wat informatie over mijn figuur en bekeek opnieuw mijn Pinterestboard.
Kwamen de plaatjes die ik had verzameld overeen met de kleding die het beste bij mijn figuur paste? Mijn capsule wardrobe werd steeds concreter; tijd om te winkelen!

Shop til you drop?
Ik wist wat ik mooi vond, wat mijn stijl is, wat me flatteerde en wat lekker zat. Genoeg informatie om te shoppen!
Gewapend met mijn pinterestboard en ‘wishlist’ ging ik op pad.
Maar al gauw merkte ik dat ik de praktijk moeilijker vond dan de theorie. Hoewel ik rationeel weet dat ik niet meer hetzelfde figuur heb als vijftien jaar terug, was dat besef nog niet helemaal ingedaald. Te vaak pakte ik te kleine of niet flatterende kleding, om het vervolgens teleurgesteld weer terug te leggen. In mijn hoofd zag ik er nog steeds uit als een vijftienjarige, terwijl ik in de tussentijd een stuk meer rondingen gespaard had.
Daarnaast waren de capsule wardrobe keuzes die ik had gemaakt oké, maar wel een beetje saai. Het zag er verzorgd uit, maar had niet de Simpelsap vibe.

Ik hou niet zo van uiterlijk vertoon.
Make up, nagelsalons, wimper-extensions, hakken.. Wat een gedoe!
Ook urenlange shopping – sessies zijn niet aan mij besteed. (Behalve in een boekwinkel dan)
Na een flinke tijdsinvestering was mijn geduld op.
Mijn vriendinnen waren erg lief; geduldig lieten ze me mogelijke outfits en kleding zien die vast heel mooi zou staan. Maar de moed was me in mijn schoenen gezonken en ik liep vast in mijn eigen denken.
Hoewel mijn fantasie-tas leeg geleegd was, was mijn zelfvertrouwen nog niet helemaal hersteld. Omdat ik niet wist welke kleding bij me paste, voelde ik me in mijn ‘veilige combinaties’ een grijze, saaie muis.
Ik had er alles aan gedaan om een passende capsule wardrobe te bouwen, maar in mijn eentje lukte het niet. Tijd om wat hulp van buiten in te schakelen!

Volgende keer: Een beetje hulp van buiten

Lichter leven: alles uit de kast!

Licht Leven Alles uit de kast!Begin vorig jaar deelde ik een aantal verhalen over minimalisme.
De wens om te leven volgens ‘mijn essentie’ leidde ertoe dat ik de bezem haalde door mijn bezittingen. Zo ook  door mijn kledingkast.
Pak lekker wat te drinken en ga ervoor zitten, want ik ga je precies vertellen hoe ik dat gedaan heb.

 Een lege fantasie tas
Bij het legen van mijn fantasie-tas  werd ik al aardig met mijn neus op de feiten gedrukt: onbewust koesterde ik fantasieën over mezelf die mij het leven alleen maar lastiger maakten. De wens om superslank te zijn met alle rondingen op de juiste plek bijvoorbeeld, of de fantasie om een hooggehakte, perfect gekapte classy carrièrevrouw te zijn.
Mijn kledingkast was een letterlijke afspiegeling van deze fantasieën. Er lagen stapels kleding in maatje xxxs (de maat die ik ooit had) die me een instant rollade – look gaven, achterin de kast stonden drie paar pumps stof te vangen en ver weg lag nog een stapeltje kleding dat ik bewaarde uit sentiment. Ook viel het op dat ik wel heel veel pyjama’s en chill kleren in de kast had liggen. Wat een chaos! Door mijn fantasie-tas te legen, maakte ik ruimte voor dromen en later. Een geminimaliseerde kledingkast Door mijn kledingkast op te ruimen maakte ik ruimte voor mezelf in het nu. Hoe pakte ik dit aan?

    1. Alles uit de kast
      Ik trok alle kleding uit de kast en legde de hele stapel op bed. Daarna haalde ik meteen een sopje door mijn lege kast heen en hing er wat zeepjes in voor een lekker luchtje.
    2. Stapels maken
      Ik maakte vier stapels: houden, herstellen, doneren, weggooien.
    3. De kleding over de stapels verdelen
      Ik ging zo snel mogelijk door de kleding heen. Er waren kledingstukken waar ik meteen van wist dat ik ze wilde houden. Ik hield van de stof, de kleur of het model. Deze vouwde ik op en legde ik meteen in de kast. Alles wat te klein was, maar er nog goed uitzag mocht op de donatie-stapel. Kleding die verwassen of versleten was (ook pyjama’s, hemdjes, of ondershirts!) mocht meteen weg. Kleding die ik leuk vond maar waarvan er een knoop miste, kon op de herstel-stapel
    4. De twijfel stapel
      Terwijl ik aan het opruimen was, ontstond er ook een vijfde categorie: de twijfelstapel. Miskoopjes, kleding die ik gekregen had maar zelf niet zou kiezen, kleding die allang te klein was, maar die ik bewaarde uit sentiment of kleren die ik ooit heel enthousiast kocht maar nu niet opnieuw zou kiezen. Allemaal belandden ze op de twijfel-stapel. Deze bewaarde ik voor het laatst.
    5. Laat het los
      De kleding die weggegooid kon worden, gooide ik zo snel mogelijk in de kledingbak en de kleding die gedoneerd kon worden ging zo snel mogelijk naar de kringloop. Door snel te handelen, gaf ik mezelf geen mogelijkheid om alsnog te gaan twijfelen over bepaalde kleding. Achteraf gezien kon ik me niet eens herinneren wat ik had weggedaan!
    6. Doen!
      De ‘herstel’ stapel bleek bij mij overbodig te zijn. Als jij wel een stapel herstelkleding hebben, breng deze dan zo snel mogelijk naar de kleermaker.

De Twijfelstapel..
De kleding die op deze stapel lag, ging nogmaals door mijn handen. Deze stapel kon ik opnieuw categoriseren:

  • Sentiment
    Een babytruitje bij dat mijn moeder ooit voor me breidde, een vest dat mijn opa aan me gaf en een t-shirt dat ik van mijn neef uit Ambon cadeau kreeg. Dierbare kleding die ik niet zomaar weg wilde doen. Ik borg ze op in mijn herinneringskist op zolder.
  • Miskopen 
    Ooit leek het een goed idee, maar eenmaal thuis trok ik ze nooit aan. Ik hield deze kleding in mijn kast uit schuldgevoel. Het is toch zonde om ze zomaar weer weg te doen? Ik had er per slot van rekening geld aan uitgegeven! Maar iedere keer dat ik deze kleding aantrok, was ik ontevreden. Het gaat gewoon niet werken, nu niet, nooit niet. Ik besloot mijn miskopen te doneren. Misschien dat een ander er wel erg blij mee is.
  • Gekregen kleding 
    Ik kan moeilijk nee zeggen. Dat heeft ook geleid tot een overvolle kledingkast met kleding die niet eens mijn eigen smaak zijn. Het voelde ondankbaar om ‘nee’ te zeggen, maar het voelde ook onprettig om kleding te dragen die niet bij mij past. Ook deze kleding besloot ik te doneren.
  • Kleding waar ik niet over kon beslissen
    Tot slot nog de harde kern van mijn twijfelstapel; kleding waar ik niet over kon beslissen. Deze kleding stopte ik in een plastic tas en zette die achterin de kast. Als ik na een half jaar de kleding nog steeds niet had gedragen, zou ik de hele tas – zonder deze van te voren te openen- doneren. Opgeruimd staat netjes! En nu?
    Voor de eerst kon al mijn kleding in één kast, geen gesjouw met tassen bij een seizoenswisseling! Ik maakte nieuwe combinaties en had niet langer keuzestress. Op mijn telefoon maakte ik een ‘wishlist kleding’ waarin ik bijhield welke kledingstukken ik graag wilde kopen. Mijn wens, het opbouwen van een comfortabele, eenvoudige garderobe die uitstraalt wie ik ben, was hiermee al een stukje dichterbij gekomen.

Volgende keer: Hoe bouw ik een capsule wardrobe op?

Dromen & Doen: Terugblik maart/ doelen april.

Dromen & DoenHoewel ik het stellen van doelen eerst koppelde aan Wilde Wijven Woensdag, heb ik toch besloten het anders te doen. Voortaan vind je Dromen en Doen op de eerste zondag van de maand.
(Behalve nu, want het is vandaag de tweede zondag  ;-))
Ik kijk terug op de doelen die ik me de afgelopen vier weken heb gesteld en deel meteen de doelen van de aankomende maand.  Deze keer blik ik terug op maart en stel ik de doelen voor april.

De afgelopen vier weken waren heftig. Vreugde en verdriet kruisten elkaars wegen, deden een dansje en wisselden elkaar in hoog tempo af. Een uitputtingsslag, waardoor ik in korte tijd twee blogpauzes inlaste. Dat is al een overwinning op zich; ik ben nog steeds geneigd om in zware tijden te ravijnrennen. 
Maar goed, hoe staat het met mijn doelen?

Terugblik doelen maart

Wat ik leerde van de doelen die ik behaald heb
Krachtig communiceren
Ik heb plezier in krachtig en congruent communiceren. Het maakt het leven eenvoudiger. Toch merk ik dat het in de praktijk niet altijd even gemakkelijk is.
Wanneer ik met mannen communiceer, heb ik vaak het idee dat ik nóg wat duidelijker en bondiger kan zijn in mijn boodschap, terwijl ik op vrouwen al snel fel of bazig overkom.
Ik zoek de balans tussen krachtig en tactisch communiceren. Dat is best een uitdaging met mijn temperament in Brabant..

Vrijdag schrijfdag

Een vaste dag om te schrijven geeft rust, ruimte en meer inspiratie. Ik heb niet elke vrijdag aan mijn blog kunnen werken, maar plande dan een ander moment in. Het is heel fijn om vaste momenten te hebben. Zo krijgt schrijven een hogere prioriteit in mijn leven.

Doelen voor April
Voorheen zou ik balen als ik mijn maandoverzicht zou zien: de meeste doelen heb ik immers niet gehaald. Miss Perfectionist zou zich opvreten van frustratie. Die lijst moet helemaal afgestreept kunnen worden en er moeten minstens 5 nieuwe doelen bij!
Nu probeer ik er op een andere manier naar te kijken. Ik zet geen nieuwe doelen op mijn lijstje, maar pas de doelen van maart iets aan.

* 30 Double leg lifts/ de dag beginnen met beweging

In maart vertelde ik dat ik iedere dag wilde starten met 30 double leg lifts. In de praktijk merk ik dat het helaas niet haalbaar is om dit dagelijks te doen. Soms ben ik zó moe of heb ik zoveel pijn dat het niet realistisch is om mijn benen dertig keer in de lucht te gooien.
Daarom pas ik dit doel iets aan: Ik wil iedere dag beginnen met bewegen! Dit kunnen dus de 30 double lifts zijn, maar op ‘slechte’ dagen kunnen dit ook zonnegroetjes of stretchoefeningen zijn.

* Mediteren
Toen ik ooit begon met mediteren,  deed ik dit in de avond. Nog steeds vind ik het fijn om aan het einde van de dag eventjes op mijn kussentje te kruipen en de gedachten uit mijn hoofd te laten stromen. Deze maand zal ik dus minimaal 5 keer in de week vlak voordat ik naar bed ga mediteren.

* Wilde Wijven Leeslijst –  Playing Big van Tara Mohr
Het is me niet gelukt om het boek helemaal uit te lezen, ik ben nu op de helft. Voor het einde van april kun je een review van mij verwachten!

*500 woorden
Hoe maak ik het mezelf zo makkelijk mogelijk om dagelijks 500 woorden neer te pennen? Geen idee! In maart vatte ik het plan op om mijn dagen hiermee te beginnen, zodat ik de rest van de dag meer in schrijfmodus zou doorbrengen. Nu merk ik dat ik op deze manier wel een erg druk ochtendprogramma krijg. Misschien dat ik een pen en notitieboekje naast mijn bed leg en iedere ochtend / avond twee bladzijden volschrijf. Of kruip ik toch iedere ochtend eerst even achter de laptop voordat mijn werkdag begint?  Vanaf vandaag zal ik ervoor zorgen dat er een boekje naast mijn bed ligt en mijn laptop klaarstaat voor gebruik. De praktijk zal uitwijzen wat het beste werkt, maar het voornemen blaas ik weer nieuw leven in!

Ik ben ooit met doelen stellen begonnen omdat ik een duidelijke focus wilde hebben. Het maakte me gehaast en gespannen. Nu merk ik dat het delen van mijn doelen me vooral de ruimte geeft om te reflecteren. Is het wel realistisch wat ik van mezelf vraag? Hoe kan ik het mezelf makkelijker maken om prioriteit te geven aan de dingen die ik belangrijk vind?
Dit was het weer voor deze maand, over een paar weken hoor je hoe het met deze doelen is afgelopen!

Simpelsap Schrijft… Even niet

Simpelsap Schrijft (1)Soms schieten woorden te kort en is er te weinig rust om op verhaal te komen..

Wegens familieomstandigheden heb ik sinds afgelopen woensdag niet meer geblogd.
Mijn supersterke, inspirerende tante is afgelopen zondag na een lang ziekbed overleden.*
Voor haar ben ik heel blij, voor mezelf vind ik het verdrietig dat ik haar moet missen.

Voor nu ben ik even offline, maar ik verwacht gauw weer terug te komen met nieuwe monsters, een eerbetoon aan mijn lieve tante en meer Wilde Wijvenpraat.

 

*No worries, tante Vic is oke!

De nieuwe jas van Simpelsap

cropped-Simpelsap-2.jpgMooi is ie he? Na maandenlang brainstormen en knutselen is het er gisteren eindelijk van gekomen: Simpelsap heeft een logo én een nieuwe lay out!

Toen ik eind 2014 begon met bloggen, was ik vooral gericht op de teksten. Werken met WordPress vond ik maar ingewikkeld. Het uiterlijk van mijn blog was misschien nog niet helemaal zoals ik het hebben wilde, maar het gaat om het innerlijk, toch?

De laatste maanden merkte ik dat drempel om nieuwe teksten te publiceren steeds hoger kwam te liggen. Ik kon mijn vinger er niet opleggen, weet het in eerste  aan te weinig inspiratie en teveel andere bezigheden. Dit weekend viel het kwartje: ik heb mezelf teveel ruimte gegeven en te weinig houvast. Dit zorgde ervoor dat het voor mij steeds moeilijker werd om consequent te bloggen (want waar moest het allemaal over gaan?).
Woensdag blogdag verdween langzaamaan uit mijn agenda en ik begon steeds onregelmatiger te publiceren…

Daar komt nu een einde aan. Vanaf nu kun je drie tot vier keer per week een nieuw artikel op mijn blog lezen. Om mezelf wat meer houvast te bieden, zal ik de komende tijd een aantal rubrieken starten. Zo introduceer ik vanaf morgen de Monsterlijke Maandag, gevolgd door Wilde Wijven Woensdag. Wat die precies inhouden, leg ik je tegen die tijd uit. 😉

Daarnaast zal het karakter van mijn blogs ook anders zijn. In het eerste jaar blogde ik semi-anoniem. Mijn naam en foto stonden bijvoorbeeld niet op mijn blog vermeld. Daarnaast gunde ik je  vooral een kijkje in mijn hoofd en richtte het woord niet direct tot jou als lezer. Ook dat is dus veranderd 😉

Voortaan kun je nog beter op de hoogte blijven van de posts op mijn blog. Ik heb een aantal social media knoppen toevoegd, zodat je via Twitter, Pinterest en Bloglovin mijn blog kunt volgen. Vind je het fijner om een mailtje te ontvangen als ik iets nieuws heb gepubliceerd? Dat kan ook, je kunt je emailadres achterlaten onder het kopje “HOU HET SIMPEL: ABBONEER!”

Ik ben erg blij met mijn nieuwe stijl en kijk ernaar uit om meer te schrijven en vaker te bloggen!

Wat vind jij van Simpelsaps nieuwe look?

Minimalisme: Meer ruimte voor dromen

SONY DSCIn mijn vorige blogs gaf ik het al aan: mede door te minimaliseren heb ik een hele hoop ruimte teruggekregen. Die ruimte gebruik ik graag om te dromen en te doen. Vandaag deel ik met jullie mijn dromenlijstje.

Reizen en nieuwe dingen ontdekken
Ik ga graag op reis. Even proeven van een totaal andere werkelijkheid. Stedentrippen, backpacken in Azië, I love it! Maar ook het voeren van een goed gesprek of het lezen van een goed boek voelen voor mij als een reisje naar een andere (belevings)wereld.
Het stretchen van mijn comfortzone ook erg leuk om te doen. Buikdansen, naar puppycursus (zonder puppy), indoor skydiven of naar een concert met gothicmuziek. Nieuwe dingen zorgen voor meer inspiratie en de leukste herinneringen!
Dit jaar staan er een aantal reisjes gepland. Zo gaan we stedentrippen in Duitsland, ga ik een weekendje weg met een vriendin en willen we het najaar op reis naar het Caribisch gebied.

Schrijven
Gedichten en verhalen schrijven deed ik al van jongs af aan. In de pubertijd gebruikte ik schrijven vooral als troost en houvast. Tegenwoordig wil ik weer schrijven omdat ik er energie van krijg. Ik vind het fijn om iets ‘moois te maken’ en op die manier een stukje van mezelf te laten zien. Ik droom ervan om inspirerende (online)artikelen en een boek te schrijven. Maar voor nu neem ik kleine stappen; ik ben dit jaar begonnen met bloggen! Ik wil graag ‘kilometers maken’ en genieten van het schrijfproces.

Een gezin
Mr. Simpelsap en ik willen graag een gezin. De droom is er al een tijdje, maar de uitvoering ervan lijkt ingewikkelder te zijn. We leren hierdoor geduldig te zijn en ons alleen te concentreren op de eerst volgende stap. We praten vaak over deze droom en beseffen ons dat je niet altijd alles in de hand hebt. Je kunt wensen en dromen en ernaar toe werken, maar je kunt dromen niet afdwingen. Ik geloof dat de dingen op het juiste moment in je leven gebeuren. Door onze kinderwens leer ik steeds meer op deze overtuiging te vertrouwen.

Puur leven
Leven volgens mijn essentie, betekent voor mij leven in eenvoud. Ik wil graag alleen gebruiken wat ik echt nodig vind. Ook experimenteer ik met het zelf maken van dingen. Zo heb ik zelf wasmiddel en vaatwaspoeder gemaakt! Ik vind het leuk om te onderzoeken wat het meest milieuvriendelijke, fair –trade alternatief is als ik iets nieuws koop. Mijn levensstijl is misschien een druppel op een gloeiende plaat, maar ik richt me graag op zaken waar ik invloed op heb. Dit jaar werk ik aan het verkleinen van onze afvalberg en het vervangen van huishoudelijke producten / verzorgingsproducten door duurzamere of milieuvriendelijkere alternatieven.

Gezond zijn
Eind vorig jaar werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt; een goede gezondheid is een zegen! Ik kreeg een stok achter de deur aangeboden, die mij helpt gezondere keuzes te maken en goed voor mezelf te zorgen. Nu ben ik stap voor stap op ontdekkingsreis; ik probeer nieuwe recepten uit, experimenteer met Chinese kruiden (natuurlijk onder professionele begeleiding) en zorg er ook voor dat ik geestelijk goed in mijn vel zit. Het is mijn droom om in optimale gezondheid te zijn en te blijven, zowel lichamelijk als geestelijk.

Ik droom graag een maatje te groot en hou ervan om er vervolgens naartoe te werken.
En hoe ik dat dan doe, vertel ik een andere keer!

Minimalisme – De toegift; het legen van mijn fantasie-tas

workshop

 

De grote opruimronde was voorbij, de kwartjes waren gevallen.
Ik was enthousiast om huis en hoofd opnieuw in te richten.
Totdat ik in een stoffig hoekje een tas ontdekte. En die bleek bomvol te zitten.
(Damdamdamdaaaaa!)

 

Mijn fantasie-tas
Iedereen heeft bepaalde fantasieën over zichzelf en het leven. Zo had ik er ook een paar:

  • Slank zijn met alle rondingen op de juiste plek.
    Daarom had ik een plank vol met kleding die nu nét niet paste, maar als ik mijn buik nou wat dunner werd en mijn kont wat dikker, zou het wel mooi staan.
  • Een classy carrièrevrouw zijn.
    Met make up, hakken en een chique garderobe. Met een onberispelijk uiterlijk zou ik vast veel succesvoller zijn in mijn werk.
  • Een perfecte huisvrouw zijn.
    Met een hele hoop boeken met huishoudtips, kookboeken en een naaimachine. Koken, een soepel huishouden runnen en ook nog zelf wat pannenlappen en schortjes knutselen. Wat zou mijn vriend blij zijn met mij!

Het is leuk om te fantaseren. Door de benodigde spullen te kopen of te koesteren, lijken die fantasieën haalbaar en tastbaar. Bij elke offday gooide ik wat meer bagage in mijn fantasie-tas. Want ooit.. ooit zou het allemaal goed van pas komen!
Als ik in het dagelijks leven geconfronteerd werd met deze spullen, voelde ik me schuldig (nog steeds niets met die naaimachine gedaan!) of ontevreden over mezelf (nog steeds geen platte buik!). Maar wegdoen, lukte ook niet. Vaak waren de spullen nog nieuw of nauwelijks gebruikt. ‘Zonde’ en het voelde ook als opgeven. Mijn fantasie-tas werd steeds groter en zwaarder. Spullen, schuldgevoel en ontevredenheid drukten steeds meer op mijn schouders. Het voedde mijn perfectionisme en was een dankbaar hulpmiddel voor mijn innerlijke criticus. (En die is streng!)
Hoe kan ik mezelf de ruimte geven om te worden wie ik wil zijn met zo’n zware last op mijn schouders?

Niet bij de pakken neerzitten
Er zat niets anders op; die tas moest leeg. Ik keek nogmaals naar al mijn fantasieën en realiseerde me het volgende:

  • Slank zijn met alle rondingen op de juiste plek.
    Elke keer als ik die k*tbroek met rug-gat aanhad, leek het alsof mijn spiegelbeeld me uitlachte. **“Nog steeds geen billen!” En dat strakke truitje had precies hetzelfde effect; “nog steeds niet slank genoeg!” Nou, ik had er genoeg van. Vanaf nu alleen kleding die me mooier maakt. Kleding waarin me zelfverzekerd en prettig voel.
  • Een classy carrièrevrouw zijn.
    Wat is classy eigenlijk? Zelfverzekerd? Doelbewust? En wat is een carrièrevrouw? Is dat een vrouw (check!) met een carrière (check!) Nou, dan heb ik dat vast geregeld. En zelfvertrouwen en focus vind ik volgens mij in mezelf en niet in mijn poederdoos.
  • Een perfecte huisvrouw zijn.
    Lang leve Pinterest!  Die dient o.a als online huisvrouwengids die ik te allen tijde bij de hand heb. Mijn naaimachine gaf ik aan iemand die het heel goed kon gebruiken. Zij blij – ik blij.

Fantasie en droom
Door het opruimen van mijn fantasie-tas maakte ik meer ruimte voor mijn dromen. Voor mij is een droom een wens waar ik naartoe werk en een fantasie een passief ideaal dat in mijn hoofd rondspookt. Vaak ontstaan fantasieën uit gevoelens van onzekerheid, of doordat ik niet lekker in mijn vel zit. Ik wil iets NIET en fantaseer er vervolgens op los. Ik duik erin weg en shop er nog wat spullen bij.
Een droom daarentegen is iets dat mij energie geeft. Iets dat ik graag wil bereiken of wil integreren in mijn leven. Daar naartoe werken geeft mij een gevoel van vertrouwen, enthousiasme en bevrediging.
Het stoffige hoekje is opgeruimd en mijn tas is leeg.
Ruimte zat! Tijd om te dromen 🙂

Waar droom ik van? En hoe hou ik huis en hoofd simpel & sappig?

 

* *Gelukkig kreeg ik naarmate de tijd verstreek niet alleen maar ruimte, maar ook meer bil. En wat dat buikje betreft? Tjaa..Embrace your softness?