Brief aan mijn beste vriendin

Lieve vriendin,
Als puber leerde ik dat jij de beste persoon bent om vriendschap mee te sluiten. Dat vond ik een beetje gek, maar ik wilde het toch proberen.
Ik deed mijn best om je beter te leren kennen, deed leuke dingen met jou en keek naar je om. Ik kocht kleren voor je, we gingen samen sporten. We mijmerden, droomden en fantaseerden, bedachten het ideale plaatje waarin het grote geluk voor ons was weggelegd.
Je was prachtig, van binnen en van buiten. Je was slim en grappig, onhandig en lief, trouw en ook een beetje naïef. Je was precies goed zoals je was, maar dat zag ik niet.
Ik kraakte je af en wees je haarfijn op je pukkels, de haren op je bovenlip en de striae op je benen. Ik lachte je vaker uit dan toe, maakte meer verwijten dan complimenten en bespotte je keuzes.
Eerst deed ik het soms en zachtjes, maar later steeds vaker en luider.
Ik dwong je dingen te doen die je niet wilde, haalde je over om jezelf opzij te zetten voor schijnzekerheden en je behoeften te parkeren om te passen in het plaatje van de mensen om je heen.
Ik verkoos anderen boven jou, geloofde hun waarheid over jou zonder jou ook maar iets te vragen en liet je vaak  zitten om met hen mee te gaan.
Ik zou willen dat ik kon zeggen dat ik je vaak voorbijliep, maar de waarheid is dat ik je eigenlijk niet eens zag staan.
Voor anderen was ik loyaal, geduldig en zorgzaam, maar jij kon me steeds minder schelen. Tussen ons was allang geen vriendschap meer.
Ik rekte je grenzen op als rubberen elastiekjes en luisterde niet meer naar jou. Ik praatte na wat anderen tegen je zeiden en gooide er vaak nog eens een schepje bovenop. Ik vond je een overgevoelige aanstelster, een dikzak, een zwakkeling, een dommerik .

Sommige dagen wilde je je bed niet meer uit, andere dagen werkte je dwangmatig om toch aan mijn eisen te kunnen voldoen. Er waren momenten dat er kortsluiting ontstond in je hoofd en je je er oververmoeid bij neerlegde dat mijn dwangmatige dromen voor jou te hoog gegrepen waren.  In die noodsituaties draaide ik me plots naar je om, overlaadde je met zorg, lapte je op en hielp je overeind. Het werkte iedere keer.
Hoopvol strompelde je achter me aan terwijl ik andermans ambities achterna huppelde zonder nog naar je om te kijken.
Talloze keren twijfelde je. Of je het wel goed deed, of je het wel waard was. Of je genoeg bestaansrecht had en of je in de door mij stukgelopen dromen nog leven kon blazen..
Ik snap wel dat je je voor me afsloot en bij me wegliep. Ik begrijp wel dat je op zoek ging naar anderen, die wel goed voor je waren en dat je deed wat je kon om hun vriendschap te behouden. Dat je bakken met geld uitgaf aan trainingen, cursussen, workshops en coaching om de lat te kunnen raken die ik zo hoog voor je had neergelegd.

Het spijt me. Het spijt me echt ontzettend erg.
Ik had je nooit, nooit zo mogen behandelen als ik heb gedaan. Al die jaren twijfelde je of je goed genoeg was voor anderen, terwijl ik gewoon niet goed genoeg was voor jou. Ik weet dat je bang bent geworden om te vallen, niet omdat je twijfelt of je daarna nog op kunt staan – want we weten beiden dat je dat kan- maar omdat je bang bent dat ik  wederom de oorzaak zal zijn van die zoveelste val.
Ik heb je bekritiseerd, opgejaagd en afgestraft. Ik heb je gedreigd en geforceerd, bang gemaakt en weggestopt. Ik heb talloze keren geprobeerd om je licht te doven, omdat ik bang was dat je er anderen mee zou verblinden. Ik heb je genegeerd en klein gehouden en accepteerde het als iemand in mijn omgeving hetzelfde deed. Ik geloofde niet in je grootsheid, schoffeerde je gaven en duwde je talloze keren kopje onder in een flow die niet de jouwe is. Ik was een pestkop, een slavendrijver en een kreng.
Het spijt me.

Lieve Acamina,
Kun je me vergeven en mag ik nog een kans?
Ik wil voor je zorgen, naar je luisteren en je aanmoedigen. Ik wil je helpen je wensen uit te spreken en je grenzen te bewaken. Ik wil je niet meer laten vallen, maar ik wil er juist voor zorgen dat je struikelpas een huppeltje wordt, zodat je een beetje wijzer en sterker verder kan.
Al die tijd was je precies goed zoals je was en het is mijn eigen stomme schuld geweest dat ik dat niet heb gezien.
Ik weet dat ik fout ben geweest, maar wil het met je goedmaken.
Zullen we het weer proberen?

Liefs van je beste vriendin

Mijn eerste Simpelsappige Nieuwsbrief!

Lieve Simpelsap lezer,

Hier issie dan: de allereerste nieuwsbrief!
Sit back en enjoy, want ik heb je van alles te vertellen.
In deze nieuwsbrief vertel ik je over mijn ondernemersdroom, waarom ik doe wat ik doe en hoe de vragenlijst die ik aan je heb voorgelegd daarin gaat helpen. Ook maak ik natuurlijk de winnaar van het POWERportret bekend en geef ik je een kijkje ‘achter de schermen’ en vertel ik je wat er nog komen gaat.

I have a dream..
…en een autoriteitsprobleem. ?
Ik wil namelijk zélf bepalen. Wat ik doe en wanneer, waarom en voor wie.
Ik hou van de vrijheid om mijn eigen leven vorm te geven en te werken met de mensen die ík uitkies, op mijn voorwaarden.
Toch kwam het lange tijd niet in me op om te gaan ondernemen.
Groter dan mijn verlangen om alles zelf te bepalen en mijn ‘autoriteitsprobleem’ waren de faalangst en de angst om tekort te komen.
Dus ik verzon smoesjes voor mezelf om maar niet toe te hoeven geven dat ik niet gelukkig was in loondienst. Meer uitdaging, meer variatie, een andere branche, een ander niveau, solistischer of juist meer in teamverband, een nieuwe training, cursus of opleiding..
Ik heb het allemaal geprobeerd, maar het liep op niets uit.
I’ve learned the hard way: vele baantjes, een burn out en een zware overspannenheid later, ben ik eindelijk bereid om mijn grote droom in de ogen te kijken en me ermee te verbinden:
Ik wil 100% ondernemer zijn en daar ga ik voor!

Een Simpelsappige transformatie
Met Simpelsap creëerde ik een online speeltuin waarin ik na lange tijd stilte weer kon stoeien met woorden, zinnen en verhalen. Aangemoedigd door mijn omgeving liet ik me steeds meer zien als blogger en schrijver. Ik benoemde het in gesprekken met anderen, deelde mijn blogs op social media en schreef als vrijwilliger voor andere websites om mijn schrijfskills te verbeteren.
Al gauw kreeg ik de vraag of ik ook betaalde opdrachten aannam en zo heb ik de afgelopen jaren speeches, artikelen, webteksten en brieven  geschreven.
Het kan dus echt! Geld verdienen door iets te doen waar ik van houd, op mijn eigen manier.

Simpelsap heeft mijn zelfvertrouwen laten groeien, evenals mijn ambities en mijn dromen.
Ik wil ondernemer zijn en weet nu ook wáárom: ik wil graag werken vanuit verbinding, met mezelf en met de wereld om me heen.
Door mijn persoonlijke verhalen over onder andere endometriose, kinderloosheid en gebeurtenissen uit het verleden te delen, leerde ik er op een andere manier naar te kijken. Het voelde kwetsbaar en eng om me uit te spreken over deze thema’s en ik had niet gedacht dat ik er zoveel respons op zou krijgen.
Feedback, tips, complimenten of gewoon een blijk van herkenning ten opzichte van een van mijn blogs; ik vind de verbinding met jou als Simpelsap lezer heel bijzonder!
En dat is ook wat ik met mijn nieuwe bedrijf voor anderen wil betekenen: Ik wil graag meer verbinding creëren in de wereld. Tja, gewoon groot denken en klein beginnen toch?
Ik wil mensen helpen met het vinden van hun eigen weg in verbinding, met zichzelf en met de wereld om hen heen.

Vraag en het wordt gegeven
Maar, hóe dan? Daar heb ik lang over nagedacht. Ik wil iets doen met rituelen, met persoonlijke ontwikkeling en met het schrijven. Ik wil graag iets concreets aanbieden, een product dat je écht kunt vasthouden en kunt gebruiken, maar wil ook diensten aanbieden die je verder helpen op weg naar verbinding. Genoeg ideeën, maar de uitwerking bleef lange tijd onduidelijk. Daarom deed ik beroep op jou met een vragenlijst.
Voor degenen die de lijst hebben ingevuld: superbedankt! Het was een flinke lijst en ik waardeer het enorm dat je alle vragen zo open en oprecht hebt ingevuld. Dank je wel voor je geduld en het vertrouwen in mij. Ik ga aan de slag met je antwoorden, want dankzij jou ben ik voorzien van een boel inspiratie, concrete tips en bouwstenen.
Zoals beloofd, verloot ik onder alle deelnemers een POWER portret.
De winnaar is: YMKE LIJTEN!

Lieve Ymke,
Dank je wel voor je hulp bij de vragenlijst.
Ik neem deze week contact met je op om een afspraak te plannen!

Nou, dit was em dan. Mijn allereerste nieuwsbrief.
Ik hoop dat je hem met plezier gelezen hebt. Wil je de nieuwsbrief voortaan direct in je mailbox ontvangen? Schrijf je dan in via het inschrijfformulier rechtsonder op de website.

De komende maand ga ik aan de slag met de verdere verwerking van de vragenlijst.
Wist je dat ik al een paar producten en diensten heb bedacht? Voor een van de producten wordt nu, ‘as we speak’  een proto type ontwikkeld. Ik hoop dat ik het merk en het idee snel kan vastleggen, zodat ik eindelijk met je kan delen wat het precies is.
Ook werk ik samen met een grafisch vormgever en een websitebouwer om mijn bedrijfswebsite goed neer te zetten. Genoeg te doen dus de komende maand.
Keep you posted!

Liefs,

Aca
Simpelsap

PS. Heb je  mijn eerste – very awkward- Facebook LIVE al gezien?
Check em hier!

 

Simpelsaps schrijfsels: Van Meisje naar Vrouw

Sinds vorig jaar maak ik deel uit van de Poetry Circle, een groep schrijvers die hun woorden delen door te rappen, te zingen en te spreken.  Onder Simpelsaps Schrijfsels kun je proeven van de teksten die ik daarvoor schrijf.

Ik ben een meisje
Met kanten sokken en lintjes in mijn haren. Met liefde voor glitters en voor alles wat blinkt. Ik hou van mijn baljurk en ik ben de prinses. Mijn vader is de prins, zijn prinselijke pak hangt in de kast. Mensen vinden mij lief, schattig en soms heel bazig.
Maar dat geeft niets, want dat zijn prinsessen ook.

Ik ben een meisje en in mij woont een vrouw

Mijn vader is de prins, maar kan de vrouw in mij niet redden.
Ik moet weten wat ‘ongewenste intimiteiten’ zijn en ik moet mijn ‘grenzen’ aangeven.
Ik moet nadenken over wat ik zeg, wat ik doe, hoe ik me kleedt en hoe ik me beweeg.
Ik moet leren dat ik er ‘niet om moet vragen’, maar ik weet niet wat de vraag is.

Ik ben een vrouw en in mij woont een meisje

Ik heb mezelf gered.
Ik weet wat ik wil, maar weet niet meer hoe ik er om moet vragen.
Een vrouw draagt make up en hakken. Danst in jurkjes en zwiert in rokken.
Een vrouw flaneert door de straten en laat harten sneller kloppen.
Een vrouw heeft heupen om te baren en kan mini-mensen maken.

Ik ben een vrouw
Ooit leerde ik me te gedragen, zodat ik niet een vrouw wordt die ‘erom vraagt.’
Nu vraag ik, ben ik een vrouw?
Ik loop met mijn ‘blote billen gezicht’, zonder foundation en mascara. Slof met sneakers, huppel met laarzen. Mijn heupen wiegen, maar hebben nog niet gebaard. Misschien gebeurd dat ook nooit.

Wanneer ben ik vrouw?

Is dat in de ogen van mijn man? Of wanneer de test eindelijk twee streepjes laat zien?
Is dat als ik een bikini body heb, me perfect weet te kleden of wanneer ik met strakke hand die eyeliner kan zetten?
Al die tijd was ik zo druk met er niet om vragen, dat ik deze vraag vergeten was.

Ik ben een meisje, ik ben een vrouw

Ik ga daten met mezelf en dansen als Beyoncé.
Ik ben de prinses in mijn eigen parade en de koningin van mijn gedachten. Welkom in mijn koninkrijk.

Vandaag vliegt vlinder uit

Het ruikt er naar gymspullen, broodjes kaas en kinderdromen.
Vandaag  klimt het rupsje uit haar cocon om haar vleugels uit te slaan.
Ze deed het al vaker. Beverig en zo onopvallend mogelijk, achter een schild van pas ontdekt sarcasme draafde ze haar dromen tegemoet.
Deze keer vliegt ze in de spotlights en iedereen mag haar zien.

Als zij op het podium verschijnt, schijnen de lampen speciaal voor haar.
Ze strekt haar benen en armen – ik verbaas me over de lengte-  ze schudt de spanning van zich af. Haar klasgenoten verdwijnen in haar schaduw, maar zij lijkt het niet te merken.
Ze zingt en danst met de onverschillige hartstocht die alleen pubers hebben. Haar bruine ogen stralen en wij stralen met haar mee.

Ik zie hoe ze zich steeds een beetje meer losmaakt, van het kleine zaaltje in haar kleine school. Haar lange lijf past niet meer in het kader en haar dromen zijn groter gegroeid dan de kinderen om haar heen.
‘Later als ik groot ben’, komt steeds sneller dichterbij.
Ze experimenteert met maskertjes en muurtjes om zich te wapenen tegen de wereld en tegen zichzelf.
Straks zal de chaos groeien, daar kan geen muur of masker tegenop.
Na de zomer gaat er een nieuwe wereld open, ontstaan er meer kleuren dan alleen zwart en wit.
Lieve vlinder, fladder er maar op los.
Ontdek tussen alle tinten grijs je eigen kleuren en stippel je eigen lijntjes uit.  Dan hoef je nooit bang te zijn dat je buiten andermans lijntjes kleurt.

Een bezoek aan de abdij

1

Het duurde even voordat ik dit verhaal in de juiste woorden kon gieten. In september ging er een wens in vervulling toen ik samen met Mr. Simpelsap en zijn ouders bij een monnik op bezoek ging in de abdij.
Ik keek mijn ogen uit en vandaag vertel ik je het verhaal.

Zondagochtend, tien september.
Het is nog vroeg als we de auto instappen en de stad uit rijden.
Hoe verder we rijden, hoe groener het wordt. De zon klimt omhoog, op weg naar haar plek in de hemel. Haar warme stralen strelen geruststellend mijn gezicht. De blaadjes dansen in haar gouden gloed.
Zondagochtend 9.00 uur.
De schoonheid is verpletterend, de stilte oorverdovend.

Onze auto rijdt knerpend de parkeerplaats op, mijn hart maakte een sprongetje. Het gebouw is eenvoudig elegant en ik sta te popelen om op ontdekking te gaan.
We stappen de kapel binnen en de schemer sluit zich direct om ons heen.
Een haastige monnik groet ons enthousiast.
Als hij even later met de andere monniken de ruimte betreedt, is zijn haastige houding nergens meer te bekennen.
Rust daalt neer in de koele kapel.
Hun vloeiende uitvoering verraadt routine, maar hun aandachtige liefdevolle devotie voelt als nieuw. Ze vertellen het verhaal dat al eeuwen wordt verteld, geven het door zoals het altijd is doorgeven. Dit verhaal kent geen einde en zal voor altijd worden gedeeld.
De zon glinstert door de kleine raampjes, maar hier schijnt de ware warmte van binnenuit.

Een monnik. Een man die zoekt in de stilte.
Naar God, naar liefde en naar zichzelf.
Zijn gezicht straalt zachtheid en warmte uit, zijn ogen glimmen.
De hartstochtelijke nieuwsgierigheid naar de alledaagse wereld van de ander blijkt wederzijds te zijn. We praten over abdijen en I-pads, over het leven als individu of in een gemeenschap.
Samen ontdekken we het klooster.
De monnik haalt herinneringen op, terwijl ik er ter plekke nieuwe maak. Ik kijk mijn ogen uit in de bibliotheek, laat mijn vingers langs de boekruggen glijden en probeer stil te staan bij de grootse verzameling aan verhalen die hier in binnen handbereik ligt.
Het gebouw baadt in eindeloze stilte, maar vandaag zindert ze ook van energie.
Hij vertelt over de geschiedenis, over de monniken die er zijn gekomen en de monniken die zijn gegaan. Over cultuurverschillen en samenwerken met mensen die hetzelfde geloven, maar het anders uitvoeren.
‘De belangrijkste levensles is leren leven in samenklank. Leef in harmonie met jezelf, leef in harmonie met een ander. Wanneer je dat beheerst, zal er echte vrede zijn. Ik moet nu gewoon even iets anders, ik ga op sabbatical!’ De vastberaden lach op zijn gezicht geeft zijn verhaal extra kracht.
Ik lach met hem mee en in mijn hoofd opent de deur naar een compleet nieuw avontuur.
Uiteindelijk is het verleden een verhaal dat je aan jezelf vertelt.
Zorg ervoor dat jij je favoriete schrijver bent.

 

 
Benieuwd waar ik ben geweest? Check: http://www.kasteelslangenburg.nl/sint-willibrordsabdij/6

 

 

 

 

Ontelbaar bestaat niet

ontelbaarZe lopen aan de overkant van de straat. Zij aan zij, drie man sterk.
In hun stoere snelle pas zit een huppeltje verstopt.

‘Driemiljoenzevenhonderdachtentachtigduizendriehonderd, vijvendertigmiljoennegenhonderdvierenzestig..’
De jongen met de groene jas fronst. Met opperste concentratie rollen de grootste getallen razendsnel uit zijn mond.
Zijn klasgenoot kijkt bewonderend toe.
Hij kijkt alsof hij de getallen kan proeven. Alles heeft een naam en vanaf nu ook een aantal. De wereld stopt niet bij honderd.
‘Negenhonderdzestigduizendvijfhonderdendrie komma zes..’

‘ Ja ja, ontelbaar!’
De derde jongen, blond haar en rode wangen, onderbreekt de teller ongeduldig.
De bal die hij onder zijn arm draagt, laat hij een aantal keer stuiteren.
‘Ontelbaar bestaat niet!’ Zegt de tellende jongen stellig.
‘Want je kunt álles tellen, soms kost het alleen wat tijd!’ Vult de klasgenoot aan.
‘Oh ja? Waarom bestaat het woord ‘ontelbaar’ dan?
Waarom worden er woorden bedacht voor dingen die niet bestaan?’
Hun pas stopt abrupt en verbaasd kijken ze elkaar aan .
‘Ja waarom eigenlijk?’ De grootse teller lijkt van zijn stuk gebracht.
‘Zouden er meer woorden zijn voor dingen die niet bestaan?’ Vraagt de klasgenoot zich verwonderd af.

‘Hopeloos,’ mompel ik zacht, terwijl de jongens aan me voorbij snellen.
Hoe donker het soms ook lijkt,  ik vind altijd een lichtje van vertrouwen.
Soms kost het alleen wat tijd.

 

 

Simpelsap Schrijft: een geurassociatie

1Dagelijkse geurtjes zijn gevangen in kleine doosjes.
Aan ons aspirant schrijvers de taak om een verhaaltje te schrijven bij de geur die je krijgt.

De geur van tabak
Toko Ambon was net zo eigenzinnig opgezet als mijn oma.
Nauwe gangetjes bomvol producten. Oosters en Westers gemoedelijk naast elkaar. Links in de tweede gang stond het kastje. Donkerbruin bewerkt hout met houten versiersels en zwarte knoppen.
In die kast stonden sigaretten en shag, vloeitjes en aanstekers netjes naast elkaar, opgesteld als een legertje. Ik deed regelmatig het kastje open en snoof de zware, kruidige geur van tabak op.
De sigaretten met mint roken onbetrouwbaar fris.
Later als ik groot was, zou ik ook roken, met de elegante sigarettenhouder tussen mijn vingers geklemd. Nonchalant de rook uitblazend, misschien wel in het gezicht van mijn gesprekspartner als die iets zei wat mij niet beviel. Net als in de film.
Maar later is nu.
Toko Ambon is niet meer en het roken hield ik niet vol.
Alleen die mint sigaretten ruiken nog steeds onbetrouwbaar fris.

Een flashback

Een flashbackOp school kreeg ik de uitdaging om een flashback te schrijven, vanuit een kindperspectief. Ik koos voor mijn eerste schooldag.

Zou ze een reus zijn?
Haar voetstappen klinken zo hard als trommels en als ze lacht, trilt het vanbinnen. Ze kijkt me aan en ik zie zwarte puntjes in haar ogen.
De rest is blauw, net als de lucht. Wat kijkt ze lang!
Komt mama mij al ophalen? Ik moet huilen als een baby.
Christianne slaat haar lange armen om me heen. Daar is plek voor wel drie kindjes tegelijk!
Haar haren kriebelen in mijn neus. Ze zijn bruin net als de haren op de stoffer. Als ik naar haar handen kijk, zie ik blauwe lijntjes. Zou ze die er zelf op getekend hebben?
Witte mensen zijn eigenlijk bijna hetzelfde als bruine. Alleen dan groter.

Vrouwenwinter

 

Vrouwenwinter

 

Voor de Schrijversacademie bijeenkomst van afgelopen zaterdag kregen we de vooropdracht om een column te schrijven over de hittegolf. Maximaal 350 woorden, zonder clichés.

 

 

Wanneer de zon op haar hardst schijnt, het oogverblindende daglicht mijn irissen doorboort en de wind is gaan liggen, barst het los.
De vrouwenwinter.
Het kantoor verandert in een ijspaleis waar mijn mannelijke collega’s de koelte omarmen. Ze delen ijsjes uit, lurken aan hun smoothies met ijsblokjes en fluiten vals de hits van deze zomer. Mopperend verzamel ik me met mijn vrouwelijke lotgenoten bij de koffieautomaat waar we stilletjes slurpen aan onze hete thee. Een enkeling huppelt vrolijk voorbij in haar zomerjurkje en sandaaltjes.
Die is zeker in de overgang!
De collega’s die heilig geloofden in een kantoor met klimaatbeheersing komen daar nu trillend op terug. Ze zitten met opgetrokken knieën achter de computer, jammerend dat hun regenbroek niet winddicht blijkt te zijn. Gekleed in fleecevest en Uggs blaas ik vloekend mijn vingers warm, terwijl de airco meedogenloos door de kantoortuin raast. Ik kan niet wachten tot ik eindelijk deze koelcel mag verlaten en de zon me weer wat leven in kan blazen.
Die warme deken die dwingt tot vertraging. De berusting omdat ik de strijd tegen de zweetdruppels toch ga verliezen. De filter die ervoor zorgt dat ik alle irritaties hun scherpste kantjes verliezen. Blijkbaar zijn stress en irritatie niet houdbaar op zomertemperatuur. Salades propvol groenten, eindeloze fruitwatercreaties en broeierige goudgekleurde avondwandelingen. Ik hou zo van de hitte!
Wanneer de temperatuur past bij mijn heethoofd, bereikt mijn geluksgevoel haar kookpunt.

Simpelsap schrijft… een jeugdherinnering

Simpelsap Schrijft

Momenteel ben ik op de Schrijversacademie bezig met mijn basisopleiding. De module die ik nu krijg heet ‘Het schrijfproces’. Ik kreeg de opdracht om een een jeugdherinnering te beschrijven. Zie hier het resultaat :)

 

 

Haar plastic sandaaltjes klepperen op de tegels.
‘Jaaaaa! Ik heb gewonnen!’ Ina vliegt in mijn armen, haar krullen ruiken naar zand en gras.
‘Ik ben moe, wil je me dragen?’ Zo gaat het nou altijd.
Zuchtend til ik haar op mijn heup. Ze drukt haar bolle appelwangetje tegen me aan en slaat haar armpjes zo stevig om mijn nek dat ik mijn gewrichten hoor kraken. Ik grom en probeer me los te trekken.
Zonder resultaat.
Met haar pollepelbeentjes bungelend van de grond lopen we naar de steiger. ‘Kaka, denk je dat hier écht een monster woont?’ Ina tuurt over het glinsterende water op zoek naar een teken van leven.
Ik glimlach. Natuurlijk woont hier geen monster. Itha en ik hebben hier al zo vaak gestaan en nooit iets gezien. En als je iets niet kan zien bestaat het niet. Behalve God dan, maar die zal hier vast niet wonen.
Ina kijkt me vol verwachting aan.
‘Ja natuurlijk woont hier een monster, dat hebben we je toch verteld? De vorige keer at ie in één hap een stout kindje op die niet naar zijn zus wou luisteren!’
Ik voel haar lijfje verstrakken. Ze kijkt naar me op.
‘Nou en? IK ben niet bang hoor! Want jij bent mijn zus en jij beschermt mij!’ Ze wurmt zich los en springt op de grond.
‘Zullen we mama geld vragen voor een ijsje?’
Nog voor ik kan antwoorden is ze er alweer vandoor. Zuchtend sjok ik achter haar aan.
Monsters bestaan niet, maar voor de zekerheid kijk ik nog één keertje achterom.