Monsterlijke maandag: Ongeduld

Monsterlijke
Stilletjes stuiter je van de ene generatie op de andere.
Ik lach als een boer met kiespijn als mijn moeders of oma’s geïrriteerde woorden vanuit het niets uit mijn mond vloeien.
Nog voor ik je zie, voel ik je.
Met gebalde vuisten stampvoet je door mijn binnenste en pomp je mijn hartslag omhoog.
Ik tik met mijn vingers, tril met mijn voeten en ontpop me in een gesprek tot heuse rapper wanneer mijn spreektempo van vlot naar razendsnel gaat. Nog voor de woorden zijn aangekomen, ben ik al onderweg.
Het heeft even geduurd voordat ik je subtiele invloed in mijn leven leerde doorzien.
Kramp in mijn benen van het snelwandelen, zweetdruppels op mijn rug

van het fietsen, ‘praten alsof ik de sneltrein moest halen’.

De angst om tekort te schieten raak je moeiteloos in haar kern.
Je tempo geeft zin aan mijn leven, alles moet reden hebben, moet snel en efficiënt.
Als ik je hete adem in mijn nek voel, is alleen mijn best doen niet langer goed genoeg. Met één been in het nu heb ik mijn handen al vol aan later.
Nu mijn geduld tot het uiterste op de proef word gesteld, raas je door mijn leven. Als een ware driftkikker maak je de gekste sprongen om me vooruit te laten bewegen.
Geluk dwing je af, maak er dan werk van!
Ik voel hoe Miss perfectionist, Miss Controlfreak je heimelijke blikken toewerpen om je te verleiden tot een waterdicht plan van aanpak.
Deze keer trap ik er niet in, laat ik me niet door je meeslepen.
Wanneer je me vooruit dwingt, ontdek ik de waarde van vertragen.
Laaf me aan luiheid, ga voor gemak en geniet ik van de luxe van treuzelen.
Soms vallen in slow motion de stukjes pas op hun plek.
(Visited 45 times, 1 visits today)

2 gedachten over “Monsterlijke maandag: Ongeduld”

  1. Haha, erg he! Misschien dat enthousiasme en ongeduld graag hand in hand gaan.
    Gewoon doorademen dus! Ik zal het onthouden voor de volgende keer!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *