De Dood

Monsterlijke maandag: De dood Mijn vriend zal je nooit worden, mijn vijand evenmin.
Monster of bondgenoot, tiran of verlosser, niemand is zo veelzijdig als jij.
Jij maakt geen onderscheid en accepteert ons allemaal zoals we zijn.
Waarom is het dan zo moeilijk om jouw bestaan te erkennen?
Van alle draken die ik probeer te temmen, ben jij de grootste en engste.
Voor mezelf heb ik vrede met jouw komst, maar voor de mensen om mij heen slaat de angst me om het hart. Wat zou ik immers zonder hen moeten?

Hoe ouder ik word, hoe beter ik je leer kennen. Maar ik denk niet dat ik je ooit zal kunnen doorgronden. Je gevoel van timing is ongeëvenaard en niet te verklaren.
Soms kwam je als genade, men keek reikhalzend naar je uit  en stond te trappelen om met je mee te gaan. Ik zou je willen vragen om geruisloos en vliegensvlug je armen om hen heen te slaan en hen mee te nemen. Zonder decennia lang strijden of laatste dagen vol onmenselijke pijn.
Andere keren werd je met zachte dwang uitgenodigd om een einde te maken aan het ondraaglijke lijden of aan een leven in de knop. Het is niet aan mij om een oordeel te vellen over hen die kiezen voor jouw komst, maar de wanhoop en het verdriet grijpen me naar de keel.
Dan waren die keren dat je hard en genadeloos toesloeg.
Als een orkaan raasde je door mijn leven, rukte de mensen bij me weg en liet diepe sporen na.
Jij bent niet te temmen.
Toch blijf ik het proberen.
Ik daag je uit door je te bespreken, ontkleed je van elk taboe. Maak plannen hoe het mag zijn als jij me hebt meegenomen. Als ik je timing niet kan temmen, regisseer ik mijn vertrek.
Ren stukjes voor je uit, plant mijn leven vol met plannen om je te laten zien dat ik geen tijd heb voor jou. Neem met vlagen gulzig en hyperbewust ieder detail in me op, want dat zou zomaar het laatste kunnen zijn.
Jouw zwaarte geeft het leven waarde, doet beseffen dat ieder moment uniek en onvervangbaar is.
Soms doet jouw hete adem in mijn nek me ineenkrimpen van angst. Generaties schuiven geruisloos een plaatsje op, maar de plaats na mij is nu nog leeg. Krijgen wij de kans om door te geven wat wij hebben mogen ontvangen in het leven, of blijft het slechts bij dromen?
Bewust van jouw komst, koester ik het verleden en omarm ik het heden.
We zullen elkaar nog veel vaker treffen, dat weet ik zeker.
Maar wanneer ik leef uit Liefde is jouw komst eerder een belofte dan een dreigement.

Leven in het Nu: The next level

Leven in het nu Vroeger, in die goede oude tijd dacht ik het leven te kunnen beheersen met mijn planningen. Dagelijkse to-do lijstjes, doelen die ik dit jaar wilde bereiken, vijf tot tien jaren plannen, you name it, I’ve got it! Trots keek ik naar mijn zorgvuldig opgebouwde structuur en de voldoening was zeer groot als alles perfect ‘volgens plan’ liep. Dat dat vaker niet dan wel gebeurde, liet ik voor het gemak even achterwege. “Hoe beter ik structureer, hoe meer alles volgens plan zal verlopen”, was mijn theorie. Zo ploeterde ik voort.

Na jarenlang ravijnrennen, kwam mijn leven in 2012 met een klap tot stilstand. ‘Overspannen’ luidde de diagnose en ik kon weer helemaal van voren af aan beginnen met mijn structuur. Sindsdien hou ik me vast aan één goed voornemen: leven in het NU.
Ik begon met mindfulness, mediteren en pakte mijn yogalessen weer op. Probeerde te singletasken en ging met pensioen.
Toen daar vorig jaar de Endobitch in mijn leven kwam, nam mijn vastberadenheid om te leven in het NU alleen maar toe.
Het gaat me goed af, al zeg ik het zelf. De overactieve stroom aan gedachten is gereduceerd tot een kabbelend beekje en hoe vaker ik de tijd neem om naar mezelf te luisteren, hoe beter ik er in word.

Leven in het NU gaat me gemakkelijk af tijdens het werken, sporten, kletsen met vriendinnen of schrijven. Het wordt ingewikkelder wanneer ik in het NU bezig met het investeren in de toekomst. Al eerder vertelde ik dat het brouwen van Simpelsapjes niet vanzelf gaat. Naast mijn vrienden Miss Controlfreak, Miss Perfectionist, Drakentemmer, Angsthaas en Slachtoffer, heb ik op uitnodiging van mijn nieuwste vriendin de Endobitch een heel team aan specialisten om me heen gekregen die Mr. Simpelsap en mij helpen om wat leven in de brouwerij te brengen.
Iedere maand ga ik bij hen op visite, een paar keer per week. Wanneer alles ‘volgens plan’  loopt, gooien zij op het perfecte moment alle ingrediënten bij elkaar en kan het Grote Wachten beginnen.
Wachten op later, terwijl ik leef in het NU en de toekomst me lijkt in te halen.
Het is een uitputtingsslag, omdat de Endobitch regelmatig haar lelijke kop opsteekt en me niet met rust lijkt te laten. Ze terroriseert me met buikpijn, rugpijn, misselijkheid, migraine en nog veel meer rotstreken, die erop kunnen wijzen dat er een Simpelsapje aankomt…
Hoop doet leven zeggen ze, maar in dit geval doet hoop vooral pijn. En als blijkt dat er weer niets van gebrouwd is en  ik me besef dat ik volgende maand opnieuw een reeks van bezoeken kan afleggen, zakt de moed me in de schoenen en staat de boel op zijn kop. Slachtoffer wil  haar verdomhoekje, Angsthaas en Drakentemmer zetten een stoeldans in en Miss Controlfreak en Miss Perfectionist kijken vertwijfelt toe terwijl de Endobitch in haar vuistje lacht.
En ten midden van al die chaos zit ik, Simpelsap. Soms wanhopig, soms uitgeput, maar dankbaar voor het NU waar de deur altijd voor mij openstaat.

Level up! Singletasken

 

Vanaf  ik me kan herinneren, wil ik alles snel en efficiënt doen. Multi-tasken werd dan ook een van mijn favoriete vaardigheden om te oefenen. Tandenpoetsen en beenspieroefeningen doen, of tijdens het haren borstelen meteen mijn Franse woordjes leren. Dat soort werk.
Ik kreeg er een kick van om dingen te combineren, zodat ik meer tijd had voor… uhm.. andere ‘belangrijke’ dingen.

It’s just emotions
Met mijn emoties was het niet anders. Waarom zou je slechts één emotie tegelijkertijd voelen? Vooral met negatieve gevoelens sloeg ik aan het combineren. Ik was boos en teleurgesteld, verdrietig en boos, boos en gefrustreerd.
Boosheid combineert makkelijk met andere emoties, zo weet ik nu.
In mijn vorige blog omschreef ik hoe ik mijn Slachtoffer in het verdomhoekje duwde. Boosheid was zeker een middel om haar daar te houden. Het perfecte masker om niet te laten zien hoe gekwetst, teleurgesteld of verdrietig ik ergens om was.
Bovendien, als ik bovenstaande emoties combineerde met boosheid, waren Drakentemmer, Miss Perfectionist en Miss Controlfreak meteen van de partij. Koppen rolden, plannen werden gesmeed en ik kon weer even vooruit. Boosheid werd mijn brandstof.
Mijn lichaam paste zich daar feilloos op aan. Zo kreeg ik last van mijn kaken van het ‘even doorbijten’ waren mijn schouders keihard van ‘alle lasten’ die ik wilde dragen en raakten mijn knieën overbelast door het ‘stug doorlopen’. Al die klachten verdwenen als sneeuw voor de zon toen ik leerde andere energiebronnen aan te boren. Boosheid werd een plan B, een bron die ik alleen in nood aanboorde.
Eind goed, al goed dacht ik zo.

 Singletasken; accepteren wat is
Niet dus. Toen ik eind vorig jaar gediagnostiseerd werd met die rotziekte, leerde ik dat niet alle klachten te maken hoeven te hebben met je psychische gesteldheid. Soms krijg je ineens een ziekte op je bord waar je het mee mag doen. Alle energiebronnen en karakters werden uit de kast getrokken om er het beste van te maken, maar zeven maanden later moet ik eerlijk bekennen dat ik er nog steeds niet veel van bak. Het voelt alsof ik in mijn eigen SuperSimpelSap – spel zit, door ben naar een volgend level met een nieuwe Eindbaas.

Wat nu voor mij werkt is singletasken. Één ding tegelijkertijd doen, met aandacht. Zo kan ik duidelijkere prioriteiten stellen en boek ik sneller resultaat.
Afgelopen week kwam ik erachter dat dit eigenlijk ook geld voor het ervaren van emoties.  Door één enkele emotie met aandacht te beleven, haal ik er sneller inzichten uit en kom ik sneller tot de kern.
Maar wat is het moeilijk!
Afgelopen weekend was mijn kans. Ik was verdrietig. Alleen maar verdrietig.
Niet  verdrietig en boos of verdrietig en gefrustreerd.  (Ach vooruit, ik was verdrietig en een beetje teleurgesteld. Ik moet ergens beginnen toch)
Maar er werden geen plannen gemaakt, geen oplossingen gezocht, geen verwijten gemaakt. Er werd alleen gehuild. Door mij, omdat ik verdrietig was. En een beetje teleurgesteld.
Tijdens het snotteren werd mij één ding heel erg duidelijk. Leven uit Liefde betekent voor mij dat ik mezelf de ruimte geef om te zijn wie ik ben. Ik ben goed zoals ik ben, ik ben genoeg zoals ik ben.
Maar mijn emoties zijn dat dus ook. Soms voel ik me verdrietig. Alleen maar verdrietig. Dat hoeft niet weggepoetst te worden door goede voornemens, of in een hoekje gezet te worden omdat ‘het leven nu eenmaal doorgaat ofzo’. Nee hoor, net zoals Drakentemmer mag Slachtoffer er zijn. Net zoals blijheid mag verdriet er zijn. Precies zoals ze is.
Door naar het volgende level dan maar!