Altijd herfst

Autumn (1)
Bij haar is het altijd herfst.
De wereld dendert door, maar in haar zaal staat alles stil.
De muziek klinkt zacht en het regent.
Soms van buiten naar binnen, soms andersom.
Bij haar hoef ik niet op te klaren, alles mag zijn zoals het is.

Ze is er altijd.
Als volwassene en kind, als juf en als leerling.
Bij haar gaan striktheid en plezier hand in hand.
Ze vormen de omarming die me tot rust laat komen.
Ze waakt over mijn gedachten, stuurt monsters resoluut weg.
“Hier doen we niet aan Insta-perfect, je bent al goed zoals je bent. “
Met haar beide benen op de grond geeft ze me een zetje naar de sterren.
Ik stijg boven mezelf uit en duik in de diepte van mijn kern.

Vroeger haatte ik de herfst.
Verafschuwde ik de kou en regen. Vervloekte ik de wind en de storm.
Verlangde ik vurig naar meer licht en verfoeide ik de donkere dagen.
Bij haar is het altijd herfst.
Ze schijnt haar goudgele gloed en helpt me te leren houden van mijn donkerte.
Ze duwt me in dwaze houdingen, lacht om de kronkels van mijn gedachten.
Zoals de bomen hun blaadjes laten vallen, dwarrelen de zorgen van me af.
Lichter ga ik verder.

Bij haar is het altijd herfst, het is mijn favoriete seizoen van de week.

 

 

(Visited 189 times, 1 visits today)

2 gedachten over “Altijd herfst”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *