Eindelijk van mij

De hoop dat het op deze manier zou lukken was allang vervlogen, mijn grens allang bereikt.

28 april 2017
Vandaag ben ik terug.
Geen kriebel meer van angst en opwinding.
Geen sluimerende wanhoop of weggedrukt verdriet.
Nu pas ben ik er echt.
Ik denk aan alle haastige keren.
Binnenkomen, uitkleden, liggen. Benen in de beugels en nog wat naar beneden schuiven.
De rol papier die langs mijn billen schuurt, de stoel aan mijn linkerkant waar Mr. Simpelsap zit.
– Niet denken-
Aan latex handschoenen, kleurloze XL condooms, warm glijmiddel en dildo-camera’s .
Aan gewroet in mijn binnenste, aan het zwart witte scherm dat mijn hoop kleurt met cijfertjes.
Aan mijn weggemoffeld slipje op de kruk achter het gordijn en aan mijn gelukssokken die hun werk nooit goed hebben gedaan.

Ik denk aan alle keren alleen op de fiets, terug naar het werk na een controle of behandeling.
Aan het eeuwige gepingpong tussen hoop en wanhoop, tussen vertrouwen en verdriet.
Aan de zoete belofte van een baby, het zout van weg geslikte tranen en de bittere teleurstelling van iedere poging die is mislukt.
Bekeken, bemeten en beoordeeld.  Geadviseerd, geholpen en geïnsemineerd.
Maar nooit bevrucht.

Ik wil mezelf niet  langer afbreken om te kunnen investeren in de toekomst.
Ik heb te hard en te lang gevochten voor de stem in mijn binnenste die zich eindelijk weer laat horen als mijn grenzen zijn bereikt.
Het was de angst die me liet beginnen, het is de liefde die me laat stoppen.

De kleuren van wachtkamer, de tijdschriften op de tafel. De receptioniste en echoscopisten.
Alles is hetzelfde, maar van binnen is alles anders.
Mijn lichaam is eindelijk weer van mij.

 

 

 

(Visited 220 times, 1 visits today)

17 gedachten over “Eindelijk van mij”

  1. ‘Uitwaaien’. Mooi & liefdevol beschreven. Verward …door wat het bij mij losmaakt, waai ik uit aan de Belgische kust. Liefs, Uwa

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *