Boekreview Playing Big – Tara Mohr

Simpelsap leest Later als ik groot ben dan….
Vroeger kon ik hier eindeloos over fantaseren. Maar vroeger is voorbij en later is nu.
Hoewel ik fysiek niet groter ben geworden dan één meter zestig, heb ik heel wat grootse dromen die ik graag zou willen verwezenlijken. Maar hoe leef ik groots wanneer ik mezelf vaak zo klein voel?
Marieke schreef op haar blog over het boek van Tara Mohr;  Playing big. Een boek dat je helpt ‘groots spel’ te spelen. Ik was meteen geïnteresseerd en begon diezelfde week nog met lezen.
Wat extra groeien, dat wil ik wel!

Tara windt er geen doekjes om: de wereld kan ten goede worden veranderd wanneer vrouwen zich op ware grootte presenteren. Je niet langer klein maken en schikken naar de wensen en verwachtingen van anderen, maar onderzoeken waar je over droomt en daar werk van maken.
Vanaf de eerste bladzijde heeft ze me al te pakken en ze laat me niet los. Met heldere voorbeelden schetst ze herkenbare situaties uit de praktijk.
Het voelt alsof we samen aan het lunchen zijn en zij me een tips geeft hoe ik mijn Wilde Wijf kan laten groeien.
In het boek komen verschillende oefeningen aan de orde. Zo is er een geleide meditatie en zijn er in elk hoofdstuk dagboekvragen die je helpen de stof op jezelf toe te passen. De belangrijkste inzichten worden aan het eind van elk hoofdstuk samengevat en er wordt kort toegelicht wat de ideeën zijn achter de theorie.  Ook geeft ze praktische tips hoe je om kunt gaan met obstakels en valkuilen.
Natuurlijk ga ik je niet alles verklappen, maar wil wel graag twee dingen delen het meeste indruk op me hebben gemaakt.

1. Pachad en Jira
Ken je dat? De angst dat je ‘door de mand’ zal vallen? Dat mensen eindelijk zullen ontdekken wie je écht bent en je dan als een baksteen laten vallen? Dat is Pachad, een heftige irrationele angst die voortkomt uit zorgen over wat er zou kunnen gebeuren. Pachad wordt vaak veroorzaakt door je ego. Het is verdwalen in je eigen worst case scenario’s en je laten leiden door je innerlijke rechter.

Naast Pachad is Jira.
Jira staat voor het gevoel dat je ervaart wanneer je meer ruimte inneemt dan je gewend bent, je plots meer energie voelt dan je had en je in de tegenwoordigheid bent van het goddelijke. Het is het gevoel dat je krijgt als je je comfortzone stretcht en alle puzzelstukjes op hun plek lijken te vallen.
Jira is voor mij op ‘publiceren’ drukken, elke keer als ik een blogje heb klaargezet. Doodeng, maar elke keer de moeite waard!

Qua gevoel lijken Pachad en Jira op elkaar, maar wanneer ik onderscheid leer maken tussen die twee, heb ik helderder voor ogen waar ik nu echt mee bezig bent.
Ben ik mijn ego aan het voeden of juist mezelf opnieuw aan het uitvinden?

2. Verstoppertje spelen
Ik zie mezelf graag als een soort Miss perfectionist light, omdat ik vooral haar positieve kanten voor me laat werken. Tijdens het lezen van dit boek kwam ik erachter dat achter mijn Miss Perfectionist eigenlijk een Smoezenkoningin schuilgaat.
Ik ben er namelijk van overtuigd dat ik eerst een diploma moet hebben voordat ik mezelf schrijver kan noemen. En minstens 250 goede artikelen moet publiceren voordat ik mijn labour of love kan aanbieden aan anderen. Alle andere initiatieven die ik op schrijfgebied al heb ondernomen, vergeet ik dan even voor het gemak.
Smoesjes!
Allemaal manieren waarop ik mezelf saboteer om hoog spel te spelen.

Mijn droom is om te schrijven. Met mijn producten wil ik mensen helpen om liefdevoller naar zichzelf en naar de ander te kijken. Zodat de wereld een beetje beter wordt.
Door Simpelsap ben ik hier dagelijks mee bezig en door mijn vaardigheden in dienst te stellen voor anderen, wil ik dit effect vergroten.  Dus ik klets ik  met mijn innerlijke mentor, discussieer ik met mijn Monsters en ga met een flinke dosis Jira de uitdaging aan om mezelf steeds meer te laten zien als schrijver. Want dat is wat ik doe 🙂

Playing Big van Tara Mohr mag wat mij betreft op de Wilde Wijven literatuurlijst.  In dit boek roept zij alle vrouwen op om hoog spel te spelen. Het is tijd om jezelf aan de wereld te laten zien en je ambities te realiseren. Dit hoef je niet meteen groots en meeslepend aan te pakken, stap voor stap is ook goed. Als je maar vooruit gaat en jezelf de ruimte gunt om te kunnen worden wie je altijd hebt willen zijn.

Let’s play it big!

Een nieuwe stap voor Simpelsap

Een nieuwe stap voor Simpelsap“De ongetemde vrouw is de vrouw die zich niet in een hokje laat stoppen, die leeft met een groot open hart en deze ook volgt. Die geeft omdat ze kan en wil en neemt wanneer dat nodig is. Die weet wat ze wil en er voor gaat. Die haar vrouwelijke eigenschappen niet afdoet als vrouwenkwaaltjes maar deze ziet als kwaliteiten. Een vrouw die haar emoties niet onderdrukt maar er trots op is mens te zijn met alles wat daarbij hoort. Een vrouw die zogezegd haar mannetje staat zonder daarbij zich als een man te moeten gedragen uit angst anders niet geaccepteerd te worden.”
Marieke ‘De ontembare vrouw of het Wilde wijf’ –www.sprinkelsprankel.com.

Vanaf dat ik een klein meisje ben, wil ik graag schrijver worden. Het leek me fantastisch om mijn eigen verhalen de wereld in te brengen en te delen met anderen. Ik laat mijn fantasie dagelijks de vrije loop en heb moeten leren leven met het feit dat ik sneller denk dan ik kan typen 😉
In december 2014 waagde ik de stap om Simpelsap te beginnen. In eerste instantie waren de eerste stapjes klein en wankel, maar nu merk ik steeds zekerder word van de content op mijn blog en van mezelf als schrijver.
Als Wild Wijf word ik continu geprikkeld om mijn hart te volgen en datgene te doen waar mijn passie ligt. Meer doen met schrijven is dan een voor de hand liggende keuze.
Toch heb ik me vaak verstopt achter de illusies dat ik niet geschoold genoeg ben als schrijver, dat ik niet ervaren genoeg ben of dat ‘mijn schrijfsels wel aardig zijn’ maar verder niet veel teweegbrengen.
In de afgelopen anderhalf jaar heb ik door de reacties op Simpelsap en in mijn omgeving geleerd dat deze ideeën niet op waarheid berusten.
Daarom heb ik besloten om weer een sprong te wagen…

Vanaf vandaag kun je mij inhuren om voor jou te schrijven!
Wat kan ik allemaal voor je kan doen?
– Artikelen te schrijven voor je blog, dienst of product.
(Deze dienen dan wel bij de inhoud van Simpelsap te passen)
– Memoires vastleggen.  Bij ongeneeslijke ziekte, reisverhalen of belevenissen uit een bijzondere periode uit je leven zoals je jeugd, je verlovingstijd of kraamtijd.
– Teksten voor speciale gelegenheden, zoals bruiloften of uitvaartdiensten
–  Het schrijven van een ode. Voor een ander, als verjaardagscadeau bijvoorbeeld. Of voor jezelf.

Maar ook voor andere ideeën of samenwerkingsverbanden sta ik open.
Meer informatie vind je onder het gloednieuwe subkopje “Samenwerking en opdrachten” onder ‘Over Simpelsap’, bovenin de site.

Schrijven is mijn labour of love. Met veel toewijding, liefde en plezier schrijf ik mijn artikelen.
Ik hoop dat je dit ook kunt voelen tussen de regels door, wanneer je op Simpelsap leest.
Door deze stap wil ik mezelf meer ruimte geven om me te ontwikkelen als schrijver.
Wie weet wat er op mijn pad komt en waar ik inrol!

In de afgelopen weken heb ik gemerkt dat mijn bezoekersaantallen omhoog gaan. Ik krijg steeds vaker reacties op mijn artikelen en dat vind ik hartstikke leuk!
Zou je graag meer willen lezen over bepaalde onderwerpen? Laat het me weten in de comments!

Een liefdesbrief


Simpelsap Schrijft (2)

Momenteel ben ik op de Schrijfacademie bezig met mijn basisopleiding. De module die ik nu krijg heet ‘Personages en dialogen’. Ik kreeg de opdracht op een personage op te bouwen gebaseerd op drie mensen die ik ken en vanuit dat personage een liefdesbrief te schrijven. Zie hier het resultaat :)

 

Dag lieverd,

De jaren zijn voorbij gevlogen sinds ons laatste moment samen, maar voor mijn gevoel staat de tijd stil. Iedere dag denk ik aan je flonkerende groene ogen , zo wijs en vol liefde.  Aan de zonnestralen die verstrikt leken te raken in je zachte rode krullen. Keer op keer ontdekten mijn vingers nieuwe patronen als ik de sproetjes rond je neus aan elkaar verbond.
Van jongs af aan had je een plekje in mijn fantasieën. Maar “later als ik groot ben” kwam veel te vroeg en onze eerste confrontatie kwam als een complete verrassing. Stormachtig en gepassioneerd was de periode erna. Mijn liefde voor jou deed me groeien, maakte me sterk en vastberaden.

Dagdromen maakten al gauw plek voor nachtmerries en mijn fantasieën werden ingehaald door de realiteit. Hoe kon ik voor jou de ware zijn als ik niet eens wist wie ik was?
Nog voordat ik me had losgemaakt en mezelf had gevormd tot wie ik wilde zijn, stond ik op het punt om een levenslange verbintenis aan te gaan met jou, de liefde van mijn leven.  Ik voelde me onwaardig, klein en onzeker.  De overheersende liefde en de daarbij horende verantwoordelijkheid verlamden me, ontnamen me de adem.
Ik houd mezelf voor dat ik het voor jou deed, omdat je beter verdiende. Maar eerlijk gezegd dacht ik alleen aan mij. Hoe kan ik mijn wortels laten groeien voordat ik mijn vleugels heb uitgeslagen?
Iedere dag tot het naderende afscheid was een worsteling.  De dag zelf verliep soepel  al brak mijn hart in duizend stukken.

In de jaren die volgden, zocht ik de sterren in je ogen in de blikken van anderen, fantaseerde ik over je schaterlach. Bestudeerde ik de sproetjespatronen om tot de conclusie te komen dat de jouwe door niemand zijn te vervangen.  Ik ben uitgevlogen, heb mezelf gekneed en gevormd tot de vrouw die ik nu ben.  Ik ben er eindelijk  aan toe ben om mijn wortels te laten groeien, maar nu kom ik tot de conclusie dat mijn kern al is verdord.
Ik koester onze kleine momenten en houd me vast aan het feit dat ik uiteindelijk allang was wat ik later had willen zijn:  (je) moeder.

De nieuwe jas van Simpelsap

cropped-Simpelsap-2.jpgMooi is ie he? Na maandenlang brainstormen en knutselen is het er gisteren eindelijk van gekomen: Simpelsap heeft een logo én een nieuwe lay out!

Toen ik eind 2014 begon met bloggen, was ik vooral gericht op de teksten. Werken met WordPress vond ik maar ingewikkeld. Het uiterlijk van mijn blog was misschien nog niet helemaal zoals ik het hebben wilde, maar het gaat om het innerlijk, toch?

De laatste maanden merkte ik dat drempel om nieuwe teksten te publiceren steeds hoger kwam te liggen. Ik kon mijn vinger er niet opleggen, weet het in eerste  aan te weinig inspiratie en teveel andere bezigheden. Dit weekend viel het kwartje: ik heb mezelf teveel ruimte gegeven en te weinig houvast. Dit zorgde ervoor dat het voor mij steeds moeilijker werd om consequent te bloggen (want waar moest het allemaal over gaan?).
Woensdag blogdag verdween langzaamaan uit mijn agenda en ik begon steeds onregelmatiger te publiceren…

Daar komt nu een einde aan. Vanaf nu kun je drie tot vier keer per week een nieuw artikel op mijn blog lezen. Om mezelf wat meer houvast te bieden, zal ik de komende tijd een aantal rubrieken starten. Zo introduceer ik vanaf morgen de Monsterlijke Maandag, gevolgd door Wilde Wijven Woensdag. Wat die precies inhouden, leg ik je tegen die tijd uit. 😉

Daarnaast zal het karakter van mijn blogs ook anders zijn. In het eerste jaar blogde ik semi-anoniem. Mijn naam en foto stonden bijvoorbeeld niet op mijn blog vermeld. Daarnaast gunde ik je  vooral een kijkje in mijn hoofd en richtte het woord niet direct tot jou als lezer. Ook dat is dus veranderd 😉

Voortaan kun je nog beter op de hoogte blijven van de posts op mijn blog. Ik heb een aantal social media knoppen toevoegd, zodat je via Twitter, Pinterest en Bloglovin mijn blog kunt volgen. Vind je het fijner om een mailtje te ontvangen als ik iets nieuws heb gepubliceerd? Dat kan ook, je kunt je emailadres achterlaten onder het kopje “HOU HET SIMPEL: ABBONEER!”

Ik ben erg blij met mijn nieuwe stijl en kijk ernaar uit om meer te schrijven en vaker te bloggen!

Wat vind jij van Simpelsaps nieuwe look?

Bloed prikken

87H

Enige tijd geleden was ik in het ziekenhuis voor controle. Ik moest bloed laten prikken en maakte kennis met een eigenaardig figuur…

De zadelkruk kreunde onder zijn gewicht en Timothy Burns kreunde inwendig mee.
Werken op deze afdeling was een onmogelijke opgave. Het was zijn eerste dag, maar hij wilde nu al opgeven. Sinds hij kon herinneren had hij al een grote weerstand tegen bloed en alles wat ermee te maken had. De geur alleen al deed hem duizelen.
Hij checkte nog eens of alle materialen klaar lagen op het kastje; de naald, de riem waarmee hij de arm zou afknellen, watjes en pleisters. Alles lag nog steeds op zijn plek, maar hij voelde zich niet beter voorbereid op zijn taak. De seconden tikten veel te langzaam voorbij, de klok gaf aan dat zijn shift nog zeker 2,5 uur zou duren. Hij zuchtte.

Een donkere dame kwam de prikcabine binnen. Ze huppelde bijna en glimlachte van oor tot oor.
Hij deinsde terug toen ze hem benaderde om kennis te maken, schrok van haar hartelijkheid.
Wist ze niet wat haar stond te wachten?
Ze glimlachte toen ze haar naam zei – hij had het niet eens verstaan – en ging naast hem zitten op de kruk. Geke verwees haar norsig naar de prikstoel en al gauw zat zij tegenover hem. Hij keek in haar bijna zwarte ogen die hem tegemoet schitterden. Geen angst.
Zou zij zien dat hij dat wel voelde?

Zijn handen voelden klam en koud aan. Trillend pakte hij de riem.
Babbelend vroeg ze of het uitmaakte welke arm. “Dat is aan u” sprak hij haar officieel toe en ze zweeg.
Met uitgestrekte arm en gebalde vuist presenteerde zij zich aan hem. Open, toegankelijk. Hij ademde diep en probeerde de brok in zijn keel weg te slikken. Legde zijn vingers op haar huid, zocht naar haar ader. Bij het aanraken van haar kloppende aders voelde hij al het bloed uit zijn gezicht wegtrekken. Het kostte hem al zijn zelfbeheersing om zo routineus mogelijk de benodigde handelingen te verrichten. Voelde zij ook spanning, angst? Beefde zij bij de gedachte dat hij haar bloed tot zich zou nemen? Nieuwsgierig naar haar reactie zocht hij haar ogen, maar zij had haar hoofd weggedraaid en was duidelijk niet meer aanwezig in de ruimte. Ze had zich aan hem overgeleverd en zou pas terugkomen als hij zijn plicht had gedaan.
“Komt ie dan he”.
Een zucht ontsnapte aan zijn lippen toen de naald haar huid doorboorde, het werd licht in zijn hoofd toen het buisje zich langzaam vulde met bloed. Zijn hand trilde nog erger. Gefascineerd staarde hij naar de rode vloeistof en likte onbewust zijn lippen. Opwinding nam bezit van zijn lichaam en hij voelde zijn verlangen groeien. Te laat ontdekte hij dat het bloed gestopt was met stromen. Hij voelde paniek, hoelang was hij verzonken geweest in zijn gedachten? Zijn ogen flitsten door de ruimte, op zoek naar Geke.
“Ik geloof dat ik mis geprikt heb” piepte hij. In drie stappen was zijn collega bij hem. Trok de naald uit zijn klamme handen en duwde kordaat door.
De donkere dame wierp een blik op het tafereel, wat afwezig, maar geïrriteerd.
“Zo, heb ik de boel toch nog even gered” deelde Geke haar triomfantelijk mee. Timothy ontving een waarschuwende blik. Dit verhaal zou gegarandeerd nog een staartje krijgen.
Geke trok de naald terug, gooide deze weg en pakte het buisje in.
Aan Timothy de eer om de zaken verder af te handelen. Ietwat hardhandig drukte hij het watje tegen haar arm, zocht met zijn andere hand naar een pleister. Hij trilde nog steeds.
Pas toen zijn patiënt was vertrokken, was hij zich weer bewust van zichzelf. Het voelde nog steeds licht in zijn hoofd en hij snoof diep. Wat was er zojuist gebeurd? Waarom voelde hij zich bang, opgewonden en hongerig tegelijk? Wankelend zocht hij zijn weg naar de deur. Geke stond hem op te wachten, klaar om een tirade af te steken, maar hij liep haar straal voorbij. “Dit is de laatste keer dat je me zoiets flikt, meneer Burns!” snauwde ze hem na.
Hij moest hier weg.

De demonen van een schrijver

“Kan ik het wel? Voeg ik daadwerkelijk iets toe aan de wereld? Heb ik wat zinnigs te melden? Heb ik echt talent, of maak ik mezelf wat wijs? Heeft het wel zin?”

neourban hipster desktop

Of:

“Geef het gewoon op joh, de wereld heeft al genoeg schrijvers! Wat maakt jou ineens zo speciaal dat je denkt iets toe te kunnen voegen? Het schrijversvak is bijna uitgestorven. Bovendien ben je niet hip en modern genoeg! Niemand zit op jou te wachten!”

 Nu ik weer begonnen ben met schrijven, draaien mijn demonen overuren. Ze spuwen zure, negatieve opmerkingen in het rond en ik probeer zo onverstoorbaar mogelijk door te gaan. Kleine stappen, doelbewust en zeker ga ik vooruit. Langzaam en wankel. Soms voel ik hoe de demonen winnen en hoe er een blokkade in mijn hoofd oprijst.  Als het schrijven moeizaam verloopt en er technische haken en ogen ontstaan, begin ik te twijfelen. Ik probeer afstand te nemen en bij mezelf te blijven, maar soms wordt ik weggespoeld door alle giftige opmerkingen die in mijn hoofd rondtollen.

“Als ik harder werk, meer verschillende dingen doe op het gebied van schrijven, word ik vast beter!” Uit onzekerheid heb ik de neiging om zoveel mogelijk te verzamelen; kennis, inspiratie, plannen. Terwijl het gaat om doen! Kilometers maken, stretchen van mijn schrijfspieren en soepel worden. Ik ben een beetje stijfjes, na zoveel jaar pauze.

 Daarnaast wil ik ook luisteren naar mijn demonen; ze zijn er niet voor niets. Ze herinneren me aan gevoelens die ik liever niet zou ervaren, aan lessen die ik duidelijk nog wil leren. Niet goed genoeg zijn, het toch niet kunnen, moeite hebben met ruimte innemen en een meedogenloos perfectionisme.

Zodra ik ze zie als mijn vijanden, wordt het een taai gevecht, een serieuze strijd. Een strijd waarin ik me vastbijt in mijn dromen, pitbullmodus. Doorploeteren en demonen neersabelen. Het is moeizaam en intens.
Het geeft niets dat zij er zijn. Ik wil ze niet wegsturen, maar naar hen luisteren. Ook zij hebben het beste met mij voor.

Ik pak hun signalen op en doe er iets mee; mediteren, spelen, werken aan vertrouwen. Groeien. Mijn demonen pak ik vast en sus ik in slaap.
Wees maar niet bang, ik heb jullie gehoord. Ik neem jullie serieus en zal voor jullie zorgen.
Rust maar uit, jullie hebben al hard genoeg gewerkt.